Φιλοσοφική θεώρηση της μαθηματικής επιστήμης ως αποδεικτικής

 

Το τεκμήριο παρέχεται από τον φορέα :
Ακαδημία Αθηνών

Αποθετήριο :
Κέντρον Ερεύνης Ελληνικής Φιλοσοφίας (ΚΕΕΦ)

δείτε την πρωτότυπη σελίδα τεκμηρίου
στον ιστότοπο του αποθετηρίου του φορέα για περισσότερες πληροφορίες και για να δείτε όλα τα ψηφιακά αρχεία του τεκμηρίου*
χρησιμοποιήστε
το αρχείο ή την εικόνα προεπισκόπησης σύμφωνα με την άδεια χρήσης :
CC BY-NC-SA 4.0

Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή
κοινοποιήστε το τεκμήριο






1977 (EL)
Φιλοσοφική θεώρηση της μαθηματικής επιστήμης ως αποδεικτικής

Βασιλείου, Φίλων

The theory of science had been initiated by Aristotle in his Posterior Analytics. It might be said in general that Aristotle identifies here this theory with mathematics. The inquiry about his first principles of science, which cannot be known by demonstration (deduction) and which is the basis of the theory of science, had been discussed by Aristotle in a separate book following his Analytics. Of course, this inquiry is a metaphysical one. From Aristotle’s point of view, the faculty of intuitive reason based on experience is that through which one begins to grasp those principles. Aristotle’s underlying theory is to be found on Euclid’s Elements, written a generation later. On the other hand more recent theories of science, such as Descartes’, Leibniz’ and Kant’s, have a great affinity with the ancient theory. It seems therefore that this theory dominated for many centuries scientific as well as philosophical thought. The aim of the present paper is to examine, following a consideration of the earlier aspects, the recent thesis of mathematical theory as deductive science and to investigate how current philosophical development contributed towards this thesis.

Επετηρίδα

Επιστημολογία
Αποδεικτική
Μαθηματικά
Συστηματική Φιλοσοφία


1977

Κείμενο/PDF

Ελληνική γλώσσα
Αγγλική γλώσσα



*Η εύρυθμη και αδιάλειπτη λειτουργία των διαδικτυακών διευθύνσεων των συλλογών (ψηφιακό αρχείο, καρτέλα τεκμηρίου στο αποθετήριο) είναι αποκλειστική ευθύνη των φορέων περιεχομένου.