Το έργο εικονίζει μια γυναικεία μορφή, τη μητέρα του ζωγράφου, σε μια στιγμή ανάπαυλας, ενώ πλέκει. Είναι καθιστή και μοιάζει να στηρίζει την πλάτη της σε ένα τοίχο (σε εσωτερικό;). Το πρόσωπό της φωτίζεται από αδιευκρίνιστη πηγή. Ο Δημήτρης Κούκος (γ. 1948) έχει αποδώσει τη μητέρα του με εξπρεσιονιστικό τρόπο. Στο έργο κυριαρχεί ο χρώμα και η έντονη σχηματοποίηση. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου δεν διακρίνονται. Συνεπώς, η εικονιζόμενη θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε γυναίκα περνά τον χρόνο της πλέκοντας. Η σύνθεση συντίθεται από κίτρινους και πράσινους τόνους, οι οποίοι συνδυάζονται αρμονικά σε ένα ισορροπημένο αποτέλεσμα. Ο Κούκος δίνει την αίσθηση του φωτός που πέφτει πάνω στη μορφή και μεταφέρει στον θεατή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Συνηθίζει, άλλωστε να ζωγραφίζει επιτόπου προκειμένου να συλλάβει το συναίσθημα και την ένταση της στιγμής. Η σχεδιαστική του ταχύτητα είναι ορατή στην πινελιά, η οποία βασίζεται σε κάθετους και οριζόντιους άξονες, όπως του είχε διδάξει ο δάσκαλός του Νίκου Νικολάου (1909-1986).
(EL)