Το έργο εικονίζει δύο γυναικείες μορφές σε προφίλ να κρατούν στα χέρια τους τα παιδιά τους. Το παιδί της γυναίκας στα αριστερά είναι νεκρό, όπως αφήνεται να εννοηθεί από τον τρόπο με τον οποίο το κεφαλάκι του γέρνει προς τα κάτω. Πίσω της η άλλη γυναίκα κρατά σφιχτά στην αγκαλιά της ένα κοριτσάκι που μοιάζει να χαμογελά. Η γυναίκα κοιτά με θλίψη τη μάνα του νεκρού παιδιού, τα μάτια της οποία αποδίδονται κενά, σαν να έχει αδειάσει η ψυχή της. Πρόκειται για μια σύνθεση επηρεασμένη από την πραγματικότητα της Κατοχής, την οποία κι έζησε από κοντά η ζωγράφος, αφού συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση. Το 1945 φυγαδεύτηκε με το σύζυγό της, Μανόλη Κινδύνη, και με άλλους διανοούμενους κομμουνιστές και μέλη του ΕΑΜ στη Γαλλία. Το έργο έχει εξπρεσιονιστικό χαρακτήρα και η εναλλαγή μαύρο-άσπρου προσδίδει τραγικότητα στη σύνθεση.
(EL)