Κατά τη διάρκεια της δεκάμηνης παραμονής του στο βουνό, το 1944, ο ζωγράφος και χαράκτης Βάλιας Σεμερτζίδης (1911-1983) εντυπωσιάστηκε εξίσου από το άγριο ορεινό τοπίο και τη ζωή των βουνίσιων και όχι μόνο από το έπος της Εθνικής Αντίστασης. Η παράσταση Δάσος στα Άγραφα συνεχίζει, κατά κάποιον τρόπο, τις μεσοπολεμικές αναζητήσεις του ζωγράφου αναφορικά με τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, που εμφορούνταν από τον συμβολισμό. Την ίδια στιγμή, όμως, εντάσσει τις ιδέες αυτές μέσα στο πλαίσιο της εμπειρίας του από τα άγρια βουνά της ελεύθερης Ελλάδας. Έλεγε ενδεικτικά στον Χρίστο Αλεξίου, το 1981: «Αν τοποθετήσουμε τον άνθρωπο μες στη φύση στις σωστές του σχέσεις με τη γύρω φυσική πραγματικότητα, τότε ο άνθρωπος χάνεται, είναι ένα μυρμήγκι πάνω στη γη». Αυτή η περίπτωση ισχύει στη συγκεκριμένη σύνθεση: το δάσος, άγριο και τρομαχτικό, μια εξέλιξη των σκοτεινών δρυμών όπου μέσα τους ενίοτε έτρεχαν γυμνές μορφές που χαρακτήριζαν παλιότερα έργα του, έχει πλέον μεταμορφωθεί σε ένα αφιλόξενο τοπίο. Δέντρα γυμνά, με τα κλαδιά τους να υψώνονται απειλητικά, καλύπτουν τους εξίσου σκληρούς βράχους των βουνών στο βάθος. Στο πρώτο επίπεδο, πολύ μικρές, μόλις που διακρίνονται δύο ανθρώπινες φιγούρες – αγρότες που δουλεύουν τη σκληρή γη. Το επικό στοιχείο, που απασχολούσε τον ζωγράφο, εξαφανίζει τον άνθρωπο και τον εξοβελίζει σε συμπληρωματικό ρόλο. Ωστόσο, μέσα από αυτή την αντιστροφή, ο ηρωικός χαρακτήρας της ζωής των ορεσίβιων αγροτοκτηνοτρόφων αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα: ως μια διαρκής πάλη με τα στοιχεία της φύσης. Υπό αυτή την έννοια, εδώ ο Σεμερτζίδης συνομιλεί σαφώς με τη μεγάλη ευρωπαϊκή παράδοση της ρομαντικής ζωγραφικής.
(EL)
Populated place
.png){kind=logo}
1 JPEG
