Η ζωγράφος Ελένη Ζέρβα (1917-1993) κληροδότησε τον συγκεκριμένο πίνακα, όπως και άλλους της συλλογής, στο Μουσείο Νεοελληνικής Τέχνης Ρόδου, με τη μεσολάβηση της Εθνικής Πινακοθήκης, δείγμα του σεβασμού που έτρεφε προς αυτό και το έργο που επιτελεί στη Δωδεκάνησο. Πρόκειται για μία αφηρημένη σύνθεση που εντάσσεται στο πνεύμα της ζωγραφικής του χρωματικού πεδίου και απηχεί, εντονότερα ίσως από άλλους της δημιουργού, τις επιρροές της από τον Αμερικανό Barnett Newman. Μια ενιαία γαλαζοπράσινη επιφάνεια, που δονείται από την πλούσια τονικότητα υπονοώντας τον δομικό ρόλο του φωτός, τέμνεται διαγώνια από μια λεπτή, πράσινη ταινία τέμνει, που διασπά την ηρεμία του επιπέδου και ενεργοποιεί συνθετικά και εννοιολογικά τον πίνακα. Η ζωγραφική του χρωματικού πεδίου ήταν μια ισχυρή τάση μέσα στο ευρύτερο ρεύμα του αμερικανικού αφηρημένου εξπρεσιονισμού που εμφανίστηκε στη Νέα Υόρκη περί το 1950 και γρήγορα γνώρισε διεθνή απήχηση χάρη στο έργο δημιουργών όπως ο Jackson Pollock και ο Mark Rohtko. Ιδίως η χειρονομιακή ζωγραφική του πρώτου δημιούργησε έναν νέο κανόνα για τη μεταπολεμική ζωγραφική, που άφησε βαθύ αποτύπωμα όχι μόνο στην Αμερική αλλά και στην Ευρώπη, όπου οι αντιλήψεις αυτές γνώρισαν γρήγορα μεγάλη απήχηση. Στην Ελλάδα, μάλιστα, η ανεικονική τέχνη, με επιρροές κυρίως από τη γαλλική ζωγραφική, γνώρισε διάδοση στους πρωτοποριακούς κύκλους από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και η Ελένη Ζέρβα ήταν μία από τις πρώτες ζωγράφους που δούλεψε σε αυτό το πνεύμα. Μετά από μια χειρονομιακή περίοδο (με έργα όπως η Σύνθεση νο 2 που ανήκει επίσης στη συλλογή του Μουσείου), στράφηκε σε πιο λιτές, πιο πνευματικές συνθέσεις, που έλαβαν την ευρύτερη ονομασία Κόσμος. Και ανακαλούν τη ρήση του Ησιόδου, «Εν αρχή ην το Χάος», για τη δημιουργία του κόσμου μέσα από το κενό.
(EL)
.png){kind=logo}
1 JPEG
