Το έργο εικονίζει έναν κορμό δέντρου να προεκτείνεται εκτός του ακαθόριστου ζωγραφικού χώρου. Ιδιαίτερη λεπτομέρεια του έργου αποτελεί το γεγονός ότι ο κορμός έχει αποδοθεί ζωγραφικά στο μεγαλύτερο μέρος του, ενώ ένα μικρό τμήμα (αυτό που τελικά εξέχει από τη ζωγραφική επιφάνεια) αποτελείται από πραγματικό ξύλο. Ο Κώστας Τσόκλης (γ. 1930) επεξεργάστηκε τα όρια της ψευδαίσθησης στα έργα του, τα οποία χαρακτηρίζονται από τεχνική αρτιότητα. Στο Δέντρο τα όρια μεταξύ πραγματικού και ζωγραφικού είναι δυσδιάκριτα. Εκτός από το ξύλο, σαν υλικό, ο ζωγράφος «ξεγελά» τον θεατή και με τη σκιά που ρίχνει το δέντρο στον καμβά. Η οφθαλμαπάτη είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της τέχνης του Τσόκλη, ο οποίος έχοντας ζήσει στο εξωτερικό μπόρεσε να γνωρίσει τις πιο καινοτόμες καλλιτεχνικές τάσεις της εποχής. Σταδιακά, στα έργα του εκτός από ένθετα υλικά ενσωμάτωσε και τεχνολογικά μέσα, όπως βίντεο και δημιούργησε μια «ζωντανή» ζωγραφική. Έχει παρουσιάσει και άλλα καλλιτεχνικά δρώμενα με προβολή, φως, ήχο, όπως στο Καστέλο της Ρόδου το 1987.
(EL)