Το έργο εικονίζει μερικές γυναικείες μορφές με τα παιδιά τους σε αδιευκρίνιστο χώρο. Τα πρόσωπα των παιδιών είναι στραμμένα προς τον θεατή, ενώ δύο μητέρες στο κέντρο της σύνθεσης συνομιλούν. Πρόκειται για ένα έργο με σαφή εξπρεσιονιστική διάθεση, η οποία προκύπτει από τον τρόπο χειρισμού τόσο της γραμμής όσο και του σκιοφωτισμού, με το συναίσθημα της μελαγχολίας να είναι διάχυτο στη ζωγραφική επιφάνεια. Η ζωγράφος έδειξε έντονο ενδιαφέρον για την απεικόνιση θλιμμένων γυναικών, κυρίως μανάδων.
(EL)