Η Σελέστ Πολυχρονιάδη (1904-1985) σπούδασε αρχικά στο Ωδείο Αθηνών και μαθήτευσε κοντά στη ζωγράφο Χαρίκλεια Αλεξανδρίδου-Στεφανοπούλου. Το 1930 έφυγε για το Παρίσι. Φοίτησε στην ακαδημία Grande Chaumiere και στο Conservatoire National des Arts et Metiers, ενώ επέστρεψε στην Ελλάδα το 1934. Μέχρι και το 1938 ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την κεραμική. Από το 1938 έως το 1943, οπότε και έφυγε για την Αμερική, η ζωγραφική αποτέλεσε το κύριο πεδίο καλλιτεχνικής έκφρασής της. Το έργο της συλλογής χρονολογείται μέσα στην περίοδο της Κατοχής και έχει ως θέμα του την ταφή ενός ανθρώπου. Χρησιμοποιώντας το εξπρεσιονιστικό σχέδιο, με έντονους γραφισμούς, χαράξεις της ζωγραφικής επιφάνειας, παραμορφώσεις των σωμάτων και τις γκροτέσκες εκφράσεις, η ζωγράφος δίνει μια πραγματικά ζοφερή εικόνα. Η χρήση της ασπρόμαυρης κλίμακας επιτείνει τη δραματική της διάσταση. Παρ’ ότι το έργο δεν είναι ρεαλιστικό, η απόδοση της σκηνής εκπέμπει μεγάλη δύναμη, αποπνέει τραγικότητα δίνοντας την αίσθηση ότι παρακολουθεί κανείς μπροστά του σκηνή από κάποια τραγωδία. Ήταν, όμως, μια καθημερινή εικόνα της κατοχικής περιόδου, τότε που οι άνθρωποι πέθαιναν κατά εκατοντάδες από την πείνα. Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, περίπου τριακόσιοι άνθρωποι τη μέρα πέθαιναν σε Αθήνα και Πειραιά κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1941-1942 από τον μεγάλο λιμό. Αυτή η πληγή άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της στην ελληνική κοινωνία και, κατ’ επέκταση, και στην καλλιτεχνική δημιουργία. Αρκετοί καλλιτέχνες (ιδίως χαράκτες αλλά και φωτογράφοι) πραγματεύθηκαν το θέμα με οξύ και ρεαλιστικό τρόπο, όπως ο Βάλιας Σεμερτζίδης, ο Εμανουήλ Ζέπος, η Βάσω Κατράκη, ο Τάσσος κ.ά.
(EL)
.png){kind=logo}
1 JPEG
