Το έργο εικονίζει μια μορφή, η οποία σύμφωνα με τον τίτλο είναι ο ήλιος. Η μορφή έχει μακριά ακατάστατα μαλλιά, και τα χαρακτηριστικά του προσώπου της παραπέμπουν στην παραδοσιακή βυζαντινή ζωγραφική και στην παράδοση που δημιούργησε ο Φώτης Κόντογλου (1895-1965) την περίφημη περίοδο της λεγόμενης γενιάς του ’30. Δεδομένου ότι η μορφή εικονίζεται άφυλη θα μπορούσε να παραπέμπει τόσο στον θεό ήλιο της ελληνικής μυθολογίας όσο και σε κάποια γυναίκα αρκετά σημαντική για τη ζωή του δημιουργού, η οποία να αποτελεί ουσιαστικά τον «ήλιο» στη ζωή του. Όπως έχει αναφερθεί για τον Μάνο Αναστασιάδη (γ. 1948): Στο έργο του ενσωματώνονται μερικές εκφραστικές κατακτήσεις του μοντερνισμού, καθώς και ορισμένα δυναμικά στοιχεία της παράδοσης από την ιστορία της τέχνης, ενώ είναι πάντα παρών ο κοινωνικός προβληματισμός, το ανοιχτό και δημιουργικό πνεύμα και η ολότητα της έκφρασης. Στην καλλιτεχνική του πορεία ανιχνεύονται, σε διάφορες φάσεις, ρεαλιστικές και υπερρεαλιστικές εκφράσεις, καθώς και μια κίνηση από την περιγραφικότητα στην αφαίρεση, με διαστάσεις ποιητικές και συμβολικές.
(EL)