Η ζωγράφος Ελένη Ζέρβα (1917-1993) γεννήθηκε στον Βόλο και έκανε μαθήματα ζωγραφικής στο εργαστήριο του ζωγράφου Κώστα Ηλιάδη. Αργότερα, πλούτισε τις γνώσεις της πραγματοποιώντας σειρά ταξιδιών στην Ευρώπη και ερχόμενη σε επαφή με τη σύγχρονη τέχνη. Η συγκεκριμένη αφηρημένη παράσταση, όπως και ο πίνακας με τίτλο Σύνθεση νο 2, επίσης στη Συλλογή του Μουσείου, ανήκουν στην ίδια περίοδο της καλλιτεχνικής δημιουργίας της, δηλαδή τη μετάβαση από ένα ύφος αφαιρετικό με φωβ επιρροές (που χαρακτήριζε τα έργα της δεκαετίας του 1950) σε μια πλήρως ανεικονική τέχνη, που παρουσιάστηκε ήδη το 1960, με την ατομική της έκθεση στη γκαλερί Ζυγός. Στη διαδικασία αυτή, η ζωγράφος υιοθέτησε αρχικά ένα ύφος έντονα εξπρεσιονιστικό, με τη χρήση λίγων, καθαρών χρωμάτων που απλώνονταν πάνω στη ζωγραφική επιφάνεια με μεγάλες, πλατιές πινελιές, δομημένες σε μεγάλες παράλληλες ή τεμνόμενες κάθετα ζώνες. Εδώ, για παράδειγμα, πάνω στο σκούρο βάθος διακρίνονται ταινίες λευκού, κόκκινου και πορτοκαλί χρώματος να δουλεύονται μάλλον με τη σπάτουλα, αλληλοσυμπληρώνοντας ή και αναιρώντας η μία την άλλη. Στο κέντρο της εικόνας, εκεί όπου τα χρώματα συγκρούονται, αποκτούν βάθος και πλούτο τόνων, δημιουργώντας μία ακόμα εκδοχή της εικαστικής αυτονομίας της χρωστικής σαν ύλη και όχι απλώς σαν περιγραφικό μέσο. Η ζωγράφος κληροδότησε τον συγκεκριμένο πίνακα, όπως και άλλους της συλλογής, στο Μουσείο Νεοελληνικής Τέχνης Ρόδου, με τη μεσολάβηση της Εθνικής Πινακοθήκης, δείγμα του σεβασμού που έτρεφε προς αυτό και το έργο που επιτελεί στη Δωδεκάνησο.
(EL)
.png){kind=logo}
1 JPEG
