Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 η Αθηνά Τάχα δημιουργεί σχέδια και μακέτες αρχιτεκτονικών μνημείων που προορίζονταν για «Μνημεία Σφαγής», αφιερωμένα σε γεγονότα που σφράγισαν τη νεότερη και σύγχρονη ιστορία. Τα σχέδια, τα οποία ανήκουν στη συλλογή του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, αφορούν: 1) το Μνημείο Χιροσίμας-Ναγκασάκι, 2) το Μνημείο Εβραϊκού Ολοκαυτώματος, 3)το Μνημείο της Κεντρικής Αμερικής, και 4) το Μνημείο Ινδίας-Πακιστάν. Οι προτάσεις αυτές, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν το 1983 αλλά δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, βάζει στο στόχαστρο τα θύματα των τραγωδιών και επιχειρεί να επουλώσει τις πληγές τους διατηρώντας ζωντανή τη μνήμη τους. Στόχος της είναι να προκαλέσει τη διέγερση της μνήμης του θεατή μέσω της σωματικής εμπειρίας και μέσω μιας προσωπικής διαδρομής που επιχειρεί να διαμορφώσει στις μορφολογίες των μνημείων. Η όλη αυτή της προσέγγιση παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο η γλύπτρια αντιλαμβάνεται την τέχνη της στο δημόσιο τομέα και πως επιθυμεί να την κάνει προσβάσιμη σε όλους και όχι μόνο σε μια πνευματική ελίτ, η οποία μπορεί να επισκέπτεται μουσεία ή να τη αγοράζει.
Τη δεκαετία του 2000, περισσότερα από 20 χρόνια μετά τα πρώτα σχέδια και μακέτες, δημιουργεί το έργο «Οι Νεκροί του Ιράκ», το οποίο θεωρεί ως συνέχεια των Μνημείων Σφαγής. Έχοντας ως βάση τον χάρτη του Ιράκ και τοποθετώντας σε όλο σχεδόν τον χάρτη της χώρας, εκτός από μερικά μικρά μέρη, μικρές κόκκινες γυαλιστερές χάντρες, επιχειρεί να εικονοποιήσει το αίμα των Ιρακινών ως ροή αίματος.
(EL)
In the early 1980s, Athena Tacha created drawings and models for architectural monuments intended for "Monuments of Massacres," dedicated to events that marked modern history. The drawings, which belong to the collection of the Museum of Contemporary Art, concern: 1) The Hiroshima-Nagasaki Monument, 2) The Holocaust Memorial, 3) The Central America Monument, and 4) The India-Pakistan Monument. These proposals, realised in 1983 but never implemented, aim to commemorate the victims of these tragedies and attempt to heal their wounds by keeping their memory alive. Her goal is to provoke the viewer's memory through physical experience and by creating a personal journey within the monument's forms. This entire approach showcases how the sculptor perceives her art in the public domain and how she desires to make it accessible to everyone, not just to a cultural elite who may visit museums or acquire it.
In the 2000s, more than 20 years after the first drawings and models, he created the work "The Dead of Iraq", which she considers a continuation of the Monuments of Slaughter. Using the map of Iraq as a base and placing small red glossy beads on almost the entire map of the country, except for a few small areas, she attempts to visualize the blood of Iraqis as a flow of blood.
(EN)
1 JPEG
