Η απεικόνιση νεκρών υπήρξε κυρίως τον 19ο αιώνα, χάρη στην υψηλή θνησιμότητα και την έλλειψη ακόμη απεικονίσεων του εαυτού, μια θεμιτή και συνήθης πρακτική. Η επικήδεια φωτογραφία, συνδεδεμένη με την ανάγκη της μνήμης, αποτελούσε ένα είδος αποχαιρετισμού στον νεκρό. Η υπαίθρια αυτή φωτογραφία και πολυπρόσωπη σύνθεση εικονίζει την κηδεία ενός ιερέα σε χωριό. Σε έναν πυκνό σχηματισμό, που καταλαμβάνει σχεδόν συμπαγώς όλο το μήκος του κάδρου, ο Παπάζογλου αποτυπώνει το ετερόκλητο πλήθος των κατοίκων του χωριού να ποζάρει γύρω από το ανοιχτό φέρετρο, στημένο με κλίση, ώστε να αποτυπωθεί ευκρινώς η μορφή του νεκρού. Παρατηρεί κανείς τις εκφράσεις συγκρατημένης θλίψης και αμηχανίας των προσώπων, τη σοβαρότητα που επιβάλλει η περίσταση και η ακινησία της πόζας. Η σημασία της θεματολογίας έγκειται στην απόδοση της κοινότητας που συναθροίζεται σε μια τελετή αναμνηστικής φωτογράφισης.
(EL)
1 JPEG
