Πρόκειται ίσως για το συνταρακτικότερο θεατρικό κείμενο της αρχαιότητας,
από όσα μας έχουν διασωθεί. Ο άνθρωπος στέκεται αντιμέτωπος με τη Μοίρα,
αναμετριέται και συντρίβεται. Όμως η συντριβή του προβάλλει ένα αξεπέραστο
μεγαλείο. Αμφισβητείται η αγαθότης του Θείου και δεσπόζει η αέναη προσπάθεια
του ανθρώπου να δώσει απάντηση στα αιώνια μεταφυσικά Ερωτήματα. Επιπλέον
είναι ένα κείμενο με συναρπαστική πλοκή και αγωνιώδεις περιπέτειες. Ο Οιδίπους, ο τραγικός εστεμμένος της Θήβας, τολμάει να συγκρουστεί με τη
μοίρα, η οποία θα έλεγε κανείς ότι τον διάλεξε επίτηδες για να παίξει μαζί του
τα αποτρόπαια παιχνίδια της, Ο ήρωας βέβαια στο τέλος είναι αναπόφευκτο να
πέσει και να συντρίβει. Ωστόσο και στην πτώση του ακόμα βγαίνει νικητής και
αποβαίνει το αιώνιο σύμβολο του αγωνιζόμενου ανθρώπου, που προχωράει
απτόητος στο τραχύ μονοπάτι της γνώσης, που είναι γεμάτο αινίγματα και παγίδες.