Η παράσταση, κρατά ανέγγιχτο το κείμενο του Ευριπίδη και τοποθετεί τη δράση του έργου, αντί της Ταυρίδας, στα προπύλαια του Άδη, στο μεταίχμιο μεταξύ ζωής και θανάτου, μεταξύ λογικής και παραφροσύνης, μνήμης και λήθης. Η ζοφερή χώρα της θυσίας και του αίματος θυμίζει τον κόσμο της ρηγματωμένης πίστης του σημερινού ανθρώπου. Καίρια πρόταση για την ένταξη του έργου στη μεταφυσική του ατμόσφαιρα, αποτελεί η σύνδεση και η παράλληλη εξέλιξή του με το κορυφαίο ποίημα του Ανδρέα Κάλβου ΩΔΗ ΕΙΣ ΘΑΝΑΤΟΝ, που πραγματεύεται με τη μοναδική γλωσσική του ταυτότητα ένα αντίστοιχο συμβολικό όραμα θριαμβευτικής νίκης κατά του Θανάτου.
1 JPEG
