Beam 7 miles and focal height 26 meters. Tower 18.2 meters high consisting of three different sections of different cross-section, approximately like minarets. The base section survives from the years of Venetian rule and is octagonal supported on natural rock. The middle section is hexagonal and the third circular. It is located at the edge of the eastern breakwater, at the entrance to the old port of Chania. There was no lighthouse keeper's residence because they were not required, as the lighthouse was in a residential area. During the Venetian period it functioned as an open fire torch and must have been built in 1593. It is referred to as a "lantern" in a 1689 plan of the city of Chania by V. Coronelli. During the years of the Egyptian Occupation, 1830–1840, the lighthouse was restored on its Venetian base and operated in 1839, according to the English lighthouses of 1847 and 1859, with the new technology for the time, without any documented information about the type of lighting device. In 1864, the lighthouse came under the jurisdiction of the French Company of Ottoman Lighthouses. It joined the Greek Lighthouse Network after the Union of Crete with Greece and certainly after 1914, as it is not mentioned in the lighthouse of Lykoudis of 1914. This is probably due to the fact that the process of handing over the lighthouses of Crete from the French Company to the Greek State had not been completed. In 1941 the lighthouse was destroyed by the Germans and reopened in 1945. In 2006, restoration work was completed and the lighthouse is preserved as a monument, becoming the most recognizable monument of the city. The Chania lighthouse is the oldest surviving one on the Greek coast and the Mediterranean Sea.
Φωτοβολία 7 μίλια και εστιακό ύψος 26 μέτρα. Πύργος ύψους 18,2 μέτρων που αποτελείται από τρία διαφορετικά τμήματα διαφορετικής διατομής, όπως περίπου οι μιναρέδες. Το τμήμα της βάσης σώζεται από τα χρόνια της Βενετικής κυριαρχίας και είναι οκτάγωνο στηριγμένο πάνω σε φυσικό βράχο. Το μεσαίο τμήμα είναι δεκαεξάγωνο και το τρίτο κυκλικό. Βρίσκεται στην άκρη του ανατολικού κυματοθραύστη, στην είσοδο του παλιού λιμανιού των Χανίων. Κατοικία φαροφυλάκων δεν υπήρχε γιατί δεν απαιτολυνταν, καθώς ο φάρος ήταν σε κατοικημένη περιοχή. Την εποχή της Βενετοκρατίας λειτούργησε ως πυρσός ανοικτής φωτιάς και πρέπει να είχε χτιστεί το 1593. Ως «φανάρι» αναφέρεται σε σχεδιάγραμμα της πόλης των Χανίων του 1689 του V. Coronelli. Στα χρόνια της Αιγυπτιακής Κατοχής, 1830–1840, ο φάρος αναστηλώθηκε πάνω στη βενετική βάση του και λειτούργησε το 1839, σύμφωνα με τους αγγλικούς φαροδείκτες του 1847 και 1859, με τη νέα για την εποχή τεχνολογία χωρίς να υπάρχουν τεκμηριωμένες πληροφορίες για το είδος του φωτιστικού του μηχανήματος. Το 1864 ο φάρος περιήλθε στη δικαιοδοσία της Γαλλικής Εταιρείας Οθωμανικών Φάρων. Στο Ελληνικό Φαρικό δίκτυο εντάχθηκε μετά την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα και οπωσδήποτε μετά το 1914, καθώς δεν αναφέρεται στον φαροδείκτη του Λυκούδη του 1914. Αυτό μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι δεν είχε ολοκληρωθεί η διαδικασία παράδοσης των φάρων της Κρήτης από τη Γαλλική Εταιρεία στο Ελληνικό Δημόσιο. Το 1941 το φωτιστικό καταστράφηκε από τους Γερμανούς και επαναλειτούργησε το 1945. Το 2006 ολοκληρώθηκαν οι εργασίες αναστήλωσης και ο φάρος διατηρείται ως μνημείο, αποτελώντας το πιο αναγνωρίσιμο μνημείο της πόλης. Ο φάρος Χανίων είναι ο παλιότερος που σώζεται στα ελληνικά παράλια και τη Μεσόγειο θάλασσα.
(EL)
Φωτογραφία: Παναγιώτης Κ. Λασκαρίδης
(EL)
Φάρος
.png){kind=logo}
69 JPEG