I can’t take it anymore. They keep coming.

see the original item page
in the repository's web site and access the digital file of the item^*

digital_file

see or download the digital file
directly from the repository web site^*

use
the file or the thumbnail according to the license:
In Copyright (InC)
In Copyright - Restricted Use

Title

Δεν αντέχω άλλο, έρχονται συνέχεια (EL)

I can’t take it anymore. They keep coming. (EN)

Creator

9,58FM (EL)

Κ.Θ.Β.Ε./ Πειραματική σκηνή (EN)

NTNG/ Experimental Stage (EN)

9,58FM (EN)

Contributor

Κουρτίδου, Ελένη (Concept)

9,58FM (Performance text)

Κουρτίδου, Ελένη (Text supervision2)

Γωγάδης, Θανάσης (Animateur)

Κουρτίδου, Ελένη (Animateur)

Παρασκευόπουλος, Γιάννης (Director)

Παπαδοπούλου, Σοφία (Set designer)

Παπαδοπούλου, Σοφία (Costume designer)

Ευφραιμίδης, Κοσμάς (Music supervision)

Γεράρδος, Κωνσταντίνος (Choreography)

Κουμανδράκη, Εύα (Assistant director)

Βερσιούρεν, Μαρλέν (Production coordinator)

Αργυριάδης, Πάνος (Actor/Actress)

Γαλάτης, Βασίλης (Actor/Actress)

Θυμιοπούλου, Ελένη (Actor/Actress)

Μπακάκου, Βάσια (Actor/Actress)

Μυρόφτσαλης, Παύλος (Actor/Actress)

Παγιατάκη, Ιωάννα (Actor/Actress)

Παπαδοπούλου, Κρίστη (Actor/Actress)

Παρασκευόπουλος, Γιάννης (Actor/Actress)

Description

Αν οι ιστορίες μας ζωντάνευαν στο θέατρο. Αν όσα γράφαμε στα sms τα πιστεύαμε κιόλας. (Πόσα 'ευχαριστώ', 'καλημέρα', 'καληνύχτα' δεν θα είχαν πάει χαμένα!) Αν μπορείς να πιστέψεις πως άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους, ακούν κάθε μέρα ραδιόφωνο την ίδια ώρα για να παίξουν. Αν τα παιχνίδια μας δεν έσπαγαν ποτέ ή έσπαγαν και μετά τα κολλούσαμε και ήταν σαν καινούρια. Αν ο θάνατος είναι ένα καινούριο ρούχο μου το φοράς για να δεις αν σου πηγαίνει. Αν πηγαίναμε στο σπίτι του χωρίς δεύτερη κουβέντα. Αν φοβόσουν το χάλυ γκάλυ. Αν κοιμόσουν τραγουδώντας για να ξυπνήσεις χορεύοντας. Αν κάτω από τις σκιές των αγαλμάτων δίναμε ένα κλεφτό φιλί. Αν τα αγάλματα χόρευαν. Αν οι άνθρωποι δεν κοιτούσαν ο ένας τα παπούτσια του άλλου. Αν δεν υπήρχε ένα πράσινο δωμάτιο με κλειδωμένες τις πόρτες. Αν οι νεκροί μιλούσαν και οι ζωντανοί δεν είχαν τι να φοβηθούν. -Δεν θα έκλαιγες; -Δεν θα γελούσες; -Δεν θα κυνηγούσες κάποιον σαν τρελός; -Δεν θα εμπιστευόσουν την ελπίδα ανέλπιδα; -Δε θα ξεφάντωνες σε ένα γλέντι με αναμνήσεις της πόλης και της καρδίας – σε μια γιορτή οπού δεν θέλουμε θλιμμένους; Γιάννης Παρασκευόπουλος (EL)

What if our stories came alive on stage. If we actually believed everything we have written in sms (All those wasted ‘thank you’, ‘goodmornings’, goodnights’!) If you could believe that people, strangers to one another, listen to the radio every day in order to take part in a game. If our toys never broke, or broke and then we put them together and made them look brand new. If death was a new cloth you put on to see if it fits you. If we went over to his place with no second thought. If you were afraid of Hali-gali. If you fell asleep singing and woke up dancing. If we stole a kiss under the shadows of the statues. If statues danced. If people stopped staring at each others shoes. If there was no green room with locked doors. If the dead spoke and the living feared nothing. -Wouldn’t you cry? -Wouldn’t you laugh? -Wouldn’t you chase the one you want at all costs? -Would you hope against hope? -Wouldn’t you feast in a party with memories of the city and the heart –in a celebration with not a single frown? Giannis Paraskevopoulos (EN)

Type

Θεατρική παράσταση (EL)