Όταν γυρίσω, Θα γυρίσω με τα ρούχα και τ’ όνομα ενός άλλου. Κανείς δε θα με περιμένει. Κι’ αν δε με γνωρίσεις και πεις «Δεν είσαι εσύ», θα σου δώσω σημάδια, να πιστέψεις. [Θ. Αγγελόπουλος «Το βλέμμα του Οδυσσέα», Σενάριο 112, 1993] Κάθε μέρα σε όλο τον κόσμο υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν τα σπίτια τους, εγκαταλείποντας ένα όνειρο, προς αναζήτηση ενός καλύτερου κόσμου. Άνθρωποι φεύγουν από τον νότο προς τον βορρά, άνθρωποι φεύγουν από την ανατολή προς τη δύση, άνθρωποι φεύγουν από τον νότο της Δύσης προς τον βορρά της Δύσης. Πολλές φορές, όμως, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους δεν καταφέρνουν ποτέ να πλησιάσουν το όνειρό τους, να φτάσουν, δηλαδή, σε αυτόν τον καλύτερο κόσμο, στην ονειρεμένη «Δύση». Κάποιοι, λίγο πιο τυχεροί, που καταφέρνουν να φτάσουν στην καινούρια χώρα, έρχονται αντιμέτωποι με δύσκολες και πρωτόγνωρες εμπειρίες, συνειδητοποιώντας από κοντά την σκληρή πραγματικότητα του να είναι κανείς αόρατος, περιθωριοποιημένος, ένας πολίτης «δεύτερης» κατηγορίας. Σε αυτούς τους ανθρώπους εστιάζει και η παράσταση «Νόστος». Σε όλους αυτούς τους μετανάστες ή πρόσφυγες που έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους για χρόνια και, έχοντας περάσει μια δύσκολη ζωή στην ξενιτιά, κάποια στιγμή, έρχεται η ώρα να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Είναι η μέρα της επιστροφή τους… Νόστος… Ποιες είναι οι αναμνήσεις τους; Τι από αυτά που άφησαν τότε πίσω είναι εκεί τώρα για αυτούς; Πώς είναι τα πράγματα όταν επιστρέφουν; Πόσο έχουν αλλάξει οι ίδιοι; Πόσο η πατρίδα τους; Πόσο ο κόσμος τους; Βρίσκουν ανταπόκριση τα όνειρα και οι προσδοκίες τους; Πού ανήκουν τελικά αυτοί οι άνθρωποι; Πρόκειται για μια σύγχρονη παράσταση κουκλοθεάτρου με ηθοποιούς, με μουσική επί σκηνής και θέατρο σκιών. Όλες οι παραπάνω τέχνες και τεχνικές συνδυάζονται δημιουργικά προσφέροντας η καθεμιά ξεχωριστά στο χτίσιμο των πέντε ιστοριών που παρουσιάζονται στην παράσταση, των πέντε, δηλαδή, διαφορετικών ανθρώπων που, μετά από πολλά χρόνια, επιστρέφουν στην πατρίδα τους: στο Αφγανιστάν, στην Αλβανία, στην Μπουρκίνα Φάσο, στη Γουατεμάλα και στην Ελλάδα.
(EL)
When I return, it will be with another man’s clothes, another man’s name. My coming will be unexpected. If you look at me unbelieving, and say, You are not he, I will show you signs, and you will believe me. Theodoros Angelopoulos “Ulysses’ Gaze”, Script 112, 1993 Every day, all around the world, people leave their homes, abandoning a dream, in search of a better world. People flee from the south to the north, from the east to the west, from the south of the West to the north of the West. In many cases, however, some of these people never manage to reach their dream, this better world, the “West” they dream of. Others are a bit luckier, they manage to reach the new country but they have to face difficulties, to experience the harsh reality of being invisible, marginalized, a “second class” citizen. “Coming Home” is a production that focuses on these people. On these immigrants or refugees who have been forced to stay away from their homeland for years, to spend a long difficult period in exile until a day comes, when it’s time to go back to their homeland. A day they return... What are their memories? Of all the things they had left behind, what is still there waiting for them? How are things when they return? How much have they themselves changed? How much has their homeland changed? How much has their world changed? Have their dreams and expectations been fulfilled? Where do these people belong after all? It is a show of contemporary puppet theatre that combines actors and music on stage with shadow theatre. All these art-forms and techniques combine to present the five stories that make up this performance: the stories of five persons, who, after many years, return home: Afghanistan, Albania, Burkina Faso, Guatemala and Greece.
(EN)
Theater
