Οι πίνακες είναι τρύπες στον τοίχο… Έτσι νόμιζα όταν ήμουν παιδί. Προσπαθούσα να τους φτάσω, να τους ανασηκώσω να δω τι κρύβεται από πίσω. Πώς μοιάζει η θάλασσα από πίσω; Ο ουρανός; Ένα τοπίο στους αγρούς; Ένα πρόσωπο; Κι όσο ο τοίχος μου αποκάλυπτε ένα σκέτο τοίχο, ίσως ένα καρφί, ένα σημάδι τόσο δεν μ’ έπειθε… Ήμουν παιδί και ήξερα. Οι πίνακες είναι τρύπες. Ούτε καν παράθυρα. Τρύπες. Κι αφού ο τοίχος μου τις κρύβει, είναι και οι τρύπες ανάποδα- είναι ανάμεσά μας. Ανάμεσα στον πίνακα και στα μάτια μου- ναι. Μέσα σε αυτήν την τρύπα χωράνε όλες οι ιστορίες που θα μπορούσαν να κατοικούν στον πίνακα. Όλες οι σκέψεις που στροβιλίζονται από την μπαγκέτα των χρωμάτων, από την κίνηση του πινέλου. Ναι αυτό. Ένα ταξίδι μακριά πολύ μακριά, με αφορμή εικόνες και μεταφορικά μέσα συνειρμούς. Άλλοι λένε πώς πίσω από τους πίνακες κρύβονται βιβλιοθήκες. Ορχήστρες. Ένας άλλος κόσμος. Με αφορμή τα άλογα, τα τάνκερ, το φως και το σκοτάδι του Πάρι Πρέκα, τέσσερις ηθοποιοί συνειρμικά μας οδηγούν σε κείμενα και τραγούδια του Νίκου Καββαδία, στίχους των Γιώργου Σεφέρη, Νικηφόρου Βρεττάκου, Τάσου Λειβαδίτη, Νίκου Γκάτσου καθώς και κείμενα από τον κατάλογο της έκθεσης του Τελλογλείου. Ιστορίες για αγκυροβόλια, «φευγιά» και μακρινούς ορίζοντες.
(EL)
Inspired by the horses, tankers, light and darkness of Paris Prekas’ art, four actors share with the audience texts and songs of Nikos Kavvadias, poems of Giorgos Seferis, Nikiforos Vrettakos, Tasos Leivaditis and Nikos Gatsos as well as texts from the exhibition’s catalogue.
(EN)
