«άφησέ με να 'ρθω μαζί σου… τί φεγγάρι απόψε! Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου… Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις… Άφησέ με να ΄ρθω μαζί σου… Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι, αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες, ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου λησμονημένα λόγια-δε θέλω να τ’ ακούσω. Σώπα!» Ο σκηνικός μονόλογος «Η Σονάτα του Σεληνόφωτος», του Γιάννη Ρίτσου παρουσιάζεται από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε σκηνοθεσία- ερμηνεία Τάκη Χρυσικάκου. Πρόκειται για ένα απ’ τα πλέον γνωστά κι αγαπημένα κείμενα του Γιάννη Ρίτσου, μια «εκ βαθέων» εξομολόγηση και μαζί έναν φόρο τιμής και μια παρατεταμένη ικεσία για ζωή κι ελπίδα, η οποία είναι διαθέσιμη απ’ την ιστοσελίδα και τα podcast του ΚΘΒΕ
(EL)
1 JPEG
