Οι μαθητές από το φτωχό Αρζάνο κοντά στη Νάπολη τα αντιμετωπίζουν όλα με αγνό χιούμορ, τη φτώχεια, το ότι πρέπει να εργάζονται ως μεγάλοι, τη μαφία, το σχολείο που καταρρέει.
Στις εκθέσεις τους σχολιάζουν τις οικογένειές τους, τους γύρω τους, την πατρίδα τους αλλά και άλλες χώρες, την Ιστορία, τα Θρησκευτικά, την επικαιρότητα... Τα γραπτά τους γίνονται ένας ολοκάθαρος καθρέφτης για όλο τον κόσμο. Τίποτα δεν ξεφεύγει από την αντίληψη των μικρών μαθητών. Και ο αφελής και ξεκαρδιστικός τρόπος με τον οποίο περιγράφουν ό,τι συμβαίνει, είναι συχνά πιο εύγλωττος και πιο ξεκάθαρος από πολλών μεγάλων…Μια σχολική τάξη, αλλάζει συνεχώς σχήμα και μεταμορφώνεται για να δεχτεί την ιστορία της κάθε έκθεσης. Στην παράσταση, οι ηθοποιοί με απλά μέσα (playmobil, φακούς, σχολικά αντικείμενα) αλλά κυρίως με την χρήση του σώματος, ταξιδεύουν μέσα από το βλέμμα των μικρών παιδιών και μιλάνε για την Οδύσσεια, τον Μωυσή, την προϊστορική εποχή, το ερείπιο σπίτι που μπάζει νερά, την Καμόρα, τον Μπερλουσκόνι, την Νάπολη, τον Μαραντόνα, τη φτώχεια, τον πλούτο.
Θέατρο
11 JPEG