Στο άρθρο επιχειρείται μια σύγκριση της θεωρίας για την παιδεία και την καλλιέργεια του ατόμου, που επικρατούσε στην Βεδική περίοδο της ιστορίας της Ινδίας, με την αντίστοιχη Πλατωνική, όπως προβάλλεται στην Πολιτεία του Αθηναίου φιλοσόφου. Στα εκπαιδευτικά συστήματα, που διαμορφώνει κάθε θεωρία, υπάρχουν εντυπωσιακές δομικές ομοιότητες, καθώς και τα δύο δίνουν μεγάλη έμφαση στον έλεγχο του παιδευτικού περιβάλλοντος, ως το σημείο ακόμη να θέλουν να το μεταβάλουν. Ωστόσο η Βεδική άποψη για την ανάπτυξη του ατόμου στηρίζεται κατά βάση στην αυτο – πραγμάτωση του ανθρώπου μέσα από την συνειδητοποίηση της αληθινής φύσης του, ενώ η πλατωνική θεωρία τονίζει την διάπλαση του εγώ μέσα από την παιδεία και με τα μέσα της. Οπωσδήποτε και στις δύο περιπτώσεις το επιθυμητό αποτέλεσμα στο παιδευτικό έργο είναι ένα άτομο, που πραγματώνει στο έπακρο τις δυνατότητές του.
(EL)
1 PDF
