Συχνά, στο έργο του Αριστοτέλη, το αίσθημα της φιλίας βρίσκεται σε αξιοσημείωτη αλληλεπίδραση με ανταγωνιστικά αισθήματα, όπως η οργή, ο ζήλος, και η φιλοτιμία (τ. ε. ο ανταγωνισμός). Αυτά τα αισθήματα, όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε κυρίως στην Ρητορική, συγκροτούν έναν από τους ουσιώδεις πυλώνες των ανθρωπίνων σχέσεων. Θα ήθελα να εξετάσω, στην παρούσα μελέτη, την διαλεκτική αυτών των αλληλεπιδράσεων και να προσπαθήσω να δώσω απάντηση στο παρακάτω ερώτημα: υπάρχει άραγε στην ψυχή κατά Αριστοτέλη μια κοινή αφετηρία αυτών των φαινομενικά αντιφατικών παθών, η οποία να μαρτυρεί φιλία από τη μια πλευρά και αντιπαλότητα από την άλλη; Και αν η απάντηση είναι καταφατική, τότε αυτή η κοινή αφετηρία θα μας επέτρεπε, άραγε, να κατανοήσουμε καλύτερα την αριστοτελική έννοια της φιλίας;
(EL)