Η φυσιογνωμονική ήταν ευρέως διαδεδομένη στην Αρχαία Ελλάδα και χρησιμοποιήθηκε εκτενώς για να ερμηνεύσει τον ανθρώπινο χαρακτήρα μέσω της εξωτερικής εμφάνισης. Τα περισσότερα χωρία με φυσιογνωμονικό ενδιαφέρον δεν ασχολούνται καθόλου με την αναζήτηση των αιτίων των υπαρχουσών αναλογιών μεταξύ της εξωτερικής εμφάνισης και του χαρακτήρα. Ο Ιπποκράτης, ο Αριστοτέλης και κυρίως ο Γαληνός, όμως, αναζήτησαν τη λογική βάση επί της οποίας στηρίζονται οι παρατηρήσεις της φυσιογνωμονικής. Για τον Αριστοτέλη η αιτία είναι η κράση του αίματος, για τον Ιπποκράτη η κράση των εποχών και των τόπων που εξηγούν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της εμφάνισης και στοιχεία του χαρακτήρα. Ο Γαληνός συνδύασε τις ιπποκρατικές και τις αριστοτελικές θεωρίες με τη θεωρία των χυμών και τις δικές του κλινικές παρατηρήσεις προκειμένου να διαμορφώσει ένα ολοκληρωμένο εξηγητικό μοντέλο της φυσιογνωμονικής.
(EL)