Ο Νικόλαος Βεντούρας (1899-1990) γεννήθηκε στην Κέρκυρα, όπου και πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του. Σπούδασε χημεία στο Πανεπιστήμιο και παρακολούθησε μαθήματα υδατογραφίας κοντά στον Άγγελο Γιαλλινά, ωστόσο ασχολήθηκε συστηματικά με την τέχνη της χαρακτικής ήδη από το 1932. Ήταν αυτοδίδακτος, ενώ ασχολήθηκε με τη χαλκογραφία και τη λιθογραφία. Θεματικά, η εργασία του καλύπτει δύο μεγάλες ενότητες: την Κέρκυρα και τα καράβια. Η συγκεκριμένη λιθογραφία ανήκει στη μέση περίοδο της δημιουργίας του, όταν και ο Βεντούρας απομακρυνόταν από την πιστή αναπαράσταση του ορατού κόσμου αντλώντας επιρροές από τον μοντερνισμό. Εικονίζεται ο δρόμος μπροστά από τον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνα, πολιούχου της πόλης – ο χαράκτης, εστιάζει σε ένα από τα πλέον διάσημα σημεία της Κέρκυρας, όμως δεν τον ενδιαφέρει τόσο ο ναός. Τον απασχολεί ο δρόμος με τις άμαξες, οι περαστικοί με τις ομπρέλες τους κατά τη διάρκεια μιας βροχερής μέρας – τα εντυπωσιακά, βαριά σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό. Κυρίως όμως τον χαράκτη έλκει το εντυπωσιακό καμπαναριό. Η κερκυραϊκή εκκλησία χτίστηκε κατά τη δεκαετία του 1580 και το κωδωνοστάσιο, με την τετράγωνη κάτοψη, τα διπλά ανοίγματα στο ύψος της καμπάνας και τον μικρό τρούλο στην κορυφή, φαίνεται να αντιγράφει εκείνο από τον ναό του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων στη Βενετία. Ολόκληρη η σύνθεση μοιάζει να στηρίζεται πάνω του και να αντιδρά στον επιβλητικό του όγκο, καθώς ο Βεντούρας το χρησιμοποιεί ως σημείο αναφοράς στο αστικό τοπίο της γενέτειράς του. Περισσότερο ενδιαφέρον, ωστόσο, εμφανίζει ο τρόπος που έχει αποδοθεί ο χώρος. Με επιρροές από τον κυβισμό αλλά και τον φουτουρισμό, ο καλλιτέχνης απεικονίζει τα σπίτια παραμορφωμένα, να διαστρεβλώνονται και να συστρέφονται, να γέρνουν και να καμπυλώνουν με φανερή αντιρεαλιστική διάθεση. Τελικά, η αίσθηση που αποκομίζει ο θεατής είναι πως το τοπίο γύρω του «χορεύει» και μόνο το καμπαναριό στέκει σταθερό, ως σημείο αναφοράς.
(EL)
.png){kind=logo}
1 JPEG
