Σε αυτή τη φανταστική σύνθεση, η ζωγράφος Ρέα Λεονταρίτου (1910-1992) απεικονίζει τις προσόψεις τεσσάρων εκκλησιών, τη μία δίπλα στη άλλη. Πρόκειται για μια μελέτη που επιδιώκει να αναδείξει τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής παραδοσιακής εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής και ειδικά των Κυκλάδων, να τονίσει την ποικιλία αλλά και την ιδιαιτερότητά της. Με αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο, η ζωγράφος παίρνει μέρος στη συζήτηση περί «ελληνικότητας» και «παράδοσης» που κυριάρχησε στο πλαίσιο της νεοελληνικής τέχνης ήδη από τον Μεσοπόλεμο και συνέχισε αμείωτη και τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες. Όμως, δεν επιλέγει απλώς τη μίμηση του Βυζαντίου ή την αναφορά στην αρχαιότητα. Επιμένει σε στοιχεία όπως η μορφική καθαρότητα, η σχεδιαστική απλότητα και τα πλακάτα χρώματα που αναφέρονται στο φυσικό τοπίο. Αντλώντας αυτά τα στοιχεία από την παράδοση (ζωγραφική και αρχιτεκτονική) τα μεταφέρει επεξεργασμένα στον πίνακά της, μιλώντας για την εντοπιότητα και την εθνική έκφραση με αναφορά στο λαϊκό μέσα από έναν τελείως προσωπικό και, κατ’ ουσίαν, πνευματικό τρόπο. Σε αυτή τη συμβολική σύνθεσή της δείχνει την ωριμότητά της, αλλά και τη συνέπειά της σε μια εικαστική γλώσσα που φτάνει πίσω, στη διδασκαλία του Κωνσταντίνου Παρθένη. Η ζωγράφος είχε γεννηθεί στη Σμύρνη και σπούδασε στην ΑΣΚΤ (1928-1933). Υπήρξε, μάλιστα, μία από τις πρώτες μαθήτριες του Παρθένη όταν εκείνος διορίστηκε στη Σχολή το 1929. Μετά τον Πόλεμο και κυρίως από τη δεκαετία του 1960 και εξής, η ρεαλιστική ζωγραφική της χαρακτηριζόταν από το λιτό, καθαρό σχέδιο, τα πλακάτα χρώματα και πρωτίστως τη λυρική, σχεδόν μεταφυσική ατμόσφαιρα. Ο πίνακας με τίτλο Εκκλησίες είχε εκτεθεί στην Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση του 1963 στο Ζάππειο Μέγαρο και αγοράστηκε από το Υπουργείο Παιδείας, το οποίο και τον δώρισε στην (τότε) Πινακοθήκη της Ρόδου.
(EL)
.png){kind=logo}
1 JPEG
