Ο καθηγητής Νίκος Χατζηνικολάου, βασικός μελετητής του έργου του Σεμερτζίδη, χαρακτήριζε τον Αττάβυρο ως «νέο Βελούχι», θέλοντας να επισημάνει τη σημασία του συγκεκριμένου τοπίου στην ύστερη δημιουργία του ζωγράφου. Όπως τα βουνά της Ευρυτανίας, και ειδικά το Βελούχι όπως φαίνεται από τη Βίνιανη, καθόρισαν την τοπιογραφική αντίληψη του Σεμερτζίδη στη δεκαετία 1944-1955, έτσι και ο επιβλητικός όγκος του Αττάβυρου σημάδεψε την περίοδο της Ρόδου (1964-1978). Ο ίδιος ο ζωγράφος φαίνεται να είχε ανάλογη γνώμη: «Η Ρόδος έδωσε σπουδαίες αφορμές για τη ζωγραφική μου και μπορώ να πω πως μαζί με την περίοδο της Κατοχής έπαιξε τον ίδιο αποφασιστικό ρόλο στην ολοκλήρωση της ζωγραφικής μου», έγραφε στο Ημερολόγιό του το 1971. Το συγκεκριμένο τοπίο φιλοτεχνήθηκε στις 28 Ιουνίου 1979, σε ένα από τα τελευταία ταξίδια του ζωγράφου στη Ρόδο (αν όχι το τελευταίο), μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο που έπαθε το 1978 και οδήγησε στην παράλυση της δεξιάς του πλευράς. Τους μήνες που ακολούθησαν, και μέχρι την επιστροφή του στο νησί, ο δεξιόχειρας ζωγράφος με αγώνα έμαθε να ζωγραφίζει με το αριστερό χέρι χρησιμοποιώντας κατά κύριο λόγο ελαφρές ύλες και μαρκαδόρους. Σε αυτές τις πολύχρωμες συνθέσεις –που ενίοτε θυμίζουν ψηφιδωτό– χρειάζεται κόπος για να αντιληφθεί ο θεατής τη διαφορά στο στυλ του καλλιτέχνη. Χρειάζεται προσοχή για να φανούν οι αλλαγές. Η απλότητα και η σαφήνεια του σχεδίου, η χρωματική ποικιλία, η φωτεινότητα των χρωμάτων και η γενικότερη αισιοδοξία που απέπνεαν οι εικόνες αυτές (έχοντας απωλέσει τη μουντάδα των προηγούμενων χρόνων), δεν συνάδουν καθόλου με τις προσωπικές δυσκολίες που βίωνε ο Σεμερτζίδης. Εδώ, η σύνθεση ακολουθεί το τυπικό σχήμα των ροδίτικων, ορεινών τοπίων του ζωγράφου: μια ζώνη μπροστά η οποία ανοίγει το βλέμμα προς τις χαμηλότερες πλαγιές, καλυμμένες με κτήματα, και στο βάθος ο μονόχρωμος, επιβλητικός όγκος του Αττάβυρου. Η επική ζωγραφική του Σεμερτζίδη αποκτά εδώ μια θερμή, χρωματικά εικόνα, και τοπίο κερδίζει σε λάμψη και φως.
(EL)
Island
.png){kind=logo}
1 JPEG
