Το συγκεκριμένο χαρακτικό του Νικολάου Βεντούρα (1899-1990) είχε εκτεθεί στην Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση του 1960 και είναι ένα από τα χαρακτηριστικά, ανεικονικά έργα που φιλοτέχνησε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, εξελίσσοντας την εξπρεσιονιστική γραφή του αλλά και επηρεασμένος από το ευρύτερο κλίμα της περιόδου. Ο καλλιτέχνης γεννήθηκε στην Κέρκυρα, όπου και πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του. Πήρε μαθήματα υδατογραφίας κοντά στον Άγγελο Γιαλλινά, ωστόσο στη χαρακτική ήταν αυτοδίδακτος. Ξεκίνησε να χαράσσει περί το 1932, δουλεύοντας πάνω σε δύο τεχνικές, τη χαλκογραφία και τη λιθογραφία, ενώ θεματικά τον απασχόλησαν σε πρώτη φάση η πόλη και το τοπίο της Κέρκυρας, αργότερα τα πλεούμενα και ο χώρος του λιμανιού, με έμφαση στον Πειραιά. Υφολογικά, ο Βεντούρας ξεκίνησε από μια ρεαλιστική γραφή που οδηγήθηκε προς τη σταδιακή αφομοίωση κυβιστικών και εξπρεσιονιστικών στοιχείων, ενώ ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, η χαρακτική του ήταν πλήρως ανεικονική. Στο συγκεκριμένο χαρακτικό, με τον αινιγματικό τίτλο Η λίθινη εποχή, εικονίζονται απροσδιόριστα σύμβολα, δουλεμένα με εξπρεσιονιστικές χαράξεις αλλά και με λευκές ταινίες να πλέουν μέσα σε μια επιφάνεια που ορίζεται από μεγάλες ζώνες γκρίζου χρώματος. Ενδεχομένως ο καλλιτέχνης να εργάζεται εδώ έχοντας υπόψη του τις βραχογραφίες των ανθρώπων των σπηλαίων ή τα αντίστοιχα σύμβολα που σώζονται σε αγγεία της νεολιθικής περιόδου. Ζητούμενο, βέβαια, δεν είναι η αφήγηση μιας ιστορίας ή η απεικόνιση ενός πράγματος αλλά, περισσότερο, το παιχνίδι των επιμέρους μερών, που ενδεχομένως ανακαλούν μορφές της πρωτόγονης τέχνης.
(EL)
.png){kind=logo}
1 JPEG
