δείτε την πρωτότυπη σελίδα τεκμηρίου στον ιστότοπο του αποθετηρίου του φορέα για περισσότερες πληροφορίες και για να δείτε το ψηφιακό αρχείο του τεκμηρίου*
χρησιμοποιήστε το ψηφιακό αρχείο ή την εικόνα προεπισκόπησης σύμφωνα με την άδεια χρήσης : Public Domain CC0
Ελεύθερο από Περιορισμούς Πνευματικής Ιδιοκτησίας
Περίπου 300.000 άνθρωποι πέθαναν από την πείνα ή την κακή διατροφή που προκάλεσε η τριπλή Κατοχή (1941-1944) μέχρι και την Απελευθέρωση, καθώς οι κατοχικές δυνάμεις ασκούσαν απόλυτο έλεγχο πάνω στις προμήθειες του πληθυσμού σε τρόφιμα αλλά και καύσιμα. Η κατάσταση ήταν πολύ πιο δύσκολη στα μεγάλα αστικά κέντρα. Σύμφωνα με αναφορές, κατά τη διάρκεια του βαρύ χειμώνα του 1941-1942 από τον μεγάλο λιμό πέθαιναν στην Αθήνα και τον Πειραιά περίπου τριακόσιοι άνθρωποι τη μέρα. Όπως είναι επόμενο, αυτή η μεγάλη πληγή άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της στην ελληνική κοινωνία και, κατ’ επέκταση, και στην καλλιτεχνική δημιουργία. Ειδικά σε εικαστικό επίπεδο, αρκετοί καλλιτέχνες (ιδίως χαράκτες αλλά και φωτογράφοι) πραγματεύθηκαν το θέμα με οξύ και ρεαλιστικό τρόπο, ενώ σημαντικοί ζωγράφοι, όπως ο Ορέστης Κανέλλης, δεν δίστασαν να επιστρέψουν στην πείνα αρκετά αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Ο Βάλιας Σεμερτζίδης (1911-1983), που είχε μετακομίσει με την οικογένειά του στην Αθήνα με το ξέσπασμα του Πολέμου, έζησε από κοντά τις δύσκολες συνθήκες της γερμανικής Κατοχής στην πρωτεύουσα και έδωσε αρκετές συνθέσεις εμπνευσμένες από τα δραματικά γεγονότα εκείνων των ημερών. Το θέμα των πεινασμένων παιδιών τον απασχόλησε ιδιαίτερα, σε μια σειρά από μελέτες που κατέληξαν σε μεγάλες συνθέσεις, όπως τα Παιδιά της πείνας (1942), επίσης στη συλλογή του Μουσείου. Στη συγκεκριμένη υδατογραφία εικονίζεται ένα μικρό παιδί, μάλλον κορίτσι, καθιστό σε μια καρέκλα. Έχει τα μαλλιά του κομμένα πολύ κοντά και φορά ένα μονόχρωμο φουστανάκι (ή νυχτικό). Το σχέδιο είναι λιτό αλλά ρεαλιστικό – σαφή περιγράμματα ορίζουν τη μορφή και το έπιπλο. Τα χρώματα είναι μουντά – κυριαρχούν τα καφέ και τα λαδοπράσινα, ιδίως στο σκοτεινό φόντο που περιβάλλει τη μορφή και καλλιεργεί μια ζοφερή ατμόσφαιρα. Το ενδιαφέρον ωστόσο, συγκεντρώνεται στο πρόσωπο του παιδιού: η σοβαρή του έκφραση, τα θλιμμένα χείλη και πρωτίστως τα μεγάλα μάτια, που προβάλλονται εμφατικά στο αποστεωμένο πρόσωπο, μεταφέρουν με λιτό αλλά οξύ τρόπο το δράμα του λιμού ειδικά στην παιδική ηλικία.
(EL)
*Η εύρυθμη και αδιάλειπτη λειτουργία των διαδικτυακών διευθύνσεων των συλλογών (ψηφιακό αρχείο, καρτέλα τεκμηρίου στο αποθετήριο) είναι αποκλειστική ευθύνη των φορέων περιεχομένου.
.png){kind=logo}
1 JPEG
