δείτε την πρωτότυπη σελίδα τεκμηρίου στον ιστότοπο του αποθετηρίου του φορέα για περισσότερες πληροφορίες και για να δείτε το ψηφιακό αρχείο του τεκμηρίου*
χρησιμοποιήστε το ψηφιακό αρχείο ή την εικόνα προεπισκόπησης σύμφωνα με την άδεια χρήσης : Public Domain CC0
Ελεύθερο από Περιορισμούς Πνευματικής Ιδιοκτησίας
Ο Εμμανουήλ Ζέπος (1905-1995), ζωγράφος και χαράκτης με σημαντικό έργο ιδίως κατά τον Μεσοπόλεμο και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, γεννήθηκε στον Πύργο της Ανατολικής Ρωμυλίας και σπούδασε στην ΑΣΚΤ. Ήταν από τους πρώτους μαθητές του Κωνσταντίνου Παρθένη και επηρεάστηκε έντονα από τις αντιλήψεις του δασκάλου του όχι μόνο στη δεκαετία του 1930 αλλά και μεταπολεμικά. Η συγκεκριμένη παράσταση θα πρέπει να χρονολογηθεί στη δεκαετία του 1960, μια περίοδο κατά την οποία ο ζωγράφος έδωσε πολλές αλληγορικές συνθέσεις με αινιγματικό, ωστόσο, περιεχόμενο. Μέσα σε ένα γραφικό αλλά μάλλον γυμνό και άγονο τοπίο που μάλλον παραπέμπει στις Κυκλάδες –ανάμεσα στους χαμηλούς λόφους στο βάθος διακρίνονται οικισμοί με λευκά σπίτια– στέκονται δύο γυμνές μορφές. Μπροστά τους διακρίνεται νερό, ο καθιστός άντρας φαίνεται πως βρέχει τα πόδια του, καθώς στρέφει το κεφάλι του προς τη γυναίκα και συζητά μαζί της. Εκείνη, όρθια με τα λυτά της μαλλιά να πέφτουν στην πλάτη της, κρατά με το δεξί χέρι ένα ύφασμα. Πίσω της διακρίνεται μια πήλινη στάμνα. Ποιες είναι αυτές οι δύο μορφές, ο άντρας και η γυναίκα, που συζητούν αμέριμνοι μέσα στην ειδυλλιακή γυμνότητά τους; Ποιο είναι το βαθύτερο νόημα αυτής της σκηνής, για την οποία ο ζωγράφος δεν μας δίνει κανένα στοιχείο; Η παράσταση δεν φαίνεται να συνδέεται με κάποιον αρχαιοελληνικό μύθο. Περισσότερο μοιάζει να εικονογραφεί την προσωπική μυθολογία του Ζέπου, ο οποίος αντλεί από συνθέσεις του Παρθένη και επιρροές που φτάνουν έως τον Εγγονόπουλο (με τις απρόσωπες μορφές), για να συνθέσει τον δικό του ζωγραφικό χώρο και λόγο. Στην ωριμότητά του, με λιτό σχέδιο και μια χρωματική κλίμακα που κινείται στους απαλούς τόνους του μπεζ, του καφέ και του πράσινου, ο ζωγράφος δημιουργεί έναν νέο, πνευματικό και ιδεατό κόσμο, που αναφέρεται σε έναν άχρονο ελληνικό τόπο και σε μια ισορροπημένη σχέση με τη φύση.
(EL)
*Η εύρυθμη και αδιάλειπτη λειτουργία των διαδικτυακών διευθύνσεων των συλλογών (ψηφιακό αρχείο, καρτέλα τεκμηρίου στο αποθετήριο) είναι αποκλειστική ευθύνη των φορέων περιεχομένου.
.png){kind=logo}
1 JPEG
