Άμεση, αποδραματοποιημένη και ιδιαίτερα ανθρώπινη εκδοχή ενός θρησκευτικού θέματος, στην προσέγγισή του μέσα από τη ζωγραφική γλώσσα του φωβισμού. Κυριαρχεί η φιγούρα του Ιησού, με κόκκινο χιτώνα. Το κτίρια δίνονται μέσα από σχηματοποίηση, παραπέμποντας όμως ευδιάκριτα στην τοπική αρχιτεκτονική, ενώ οι ανθρώπινες φιγούρες τείνουν στο ημιπαραστατικό ιδίωμα. Το ευρύ χρωματικό πλαίσιο και η αμεσότητα του σχεδίου δημιουργούν μια ζωντανή και πρωτότυπη, στη σχέση της με το θέμα, εικαστική πρόταση.