Στο πλαίσιο της υπαιθριστικής ζωγραφικής, ο καλλιτέχνης αποτυπώνει μια γραφική σκηνή ενός βοσκού με τα πρόβατά του στην ελληνική ύπαιθρο. Κύρια πρόθεση αποτελεί η απόδοση του άπλετου ελληνικού φωτός με την αξιοποίηση στοιχείων του νεοϊμπρεσιονιστικού ιδιώματος, με ύφος γνώριμο και χαρακτηριστικό της παραγωγής του, όσον αφορά στη χρήση λεπτής, διακοπτόμενης πινελιάς που επιχρωματίζει όλες τις μικρές και μεγαλύτερες επιφάνειες, υποβάλλοντας την αίσθηση της συνεχούς μεταλλαγής και μεταμόρφωσης της οπτικής πραγματικότητας, υπό την επίδραση του φωτός .