Στις μελέτες «Παραλληλόγραμμα Αντιστρεφόμενα», οι συνθέσεις ορίζονται από ευθείες και καμπύλες γραμμές. Η καλλιτέχνιδα πειραματίζεται με διαφορετικά χρώματα στο ίδιο μοτίβο σχεδίου, δημιουργώντας ταυτόχρονα ένα παιχνίδι αντικατοπτρισμού. Αυτή η συνθήκη την απασχολεί έντονα στο έργο της και ειδικότερα στα γλυπτά της (π.χ. Ανατρεπόμενα, 1986), καθώς το παιχνίδι των κενών και του γεμάτου, του θετικού και του αρνητικού είναι αυτό που κατά τη Μυλωνά δίνει το βάθος στη μετωπικότητα.
(EL)