Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, ο Γιώργος Λαζόγκας, με την πρώτη του έκθεση, κολλά στην επιφάνεια των έργων του, φωτοτυπίες και ακανόνιστου μεγέθους διαφανή ή χρωματιστά χαρτιά, πολλά από τα οποία στη συνέχεια ξύνει και αποκολλά, επιθυμώντας να αποδώσει την έννοια του παλίμψηστου. Η ζωγραφική του είναι χειρονομιακή και ενστικτώδης με επίκεντρο το σχέδιο. Με άμεσο τρόπο καταγράφονται ο συναισθηματικός του κόσμος και οι αντιλήψεις του για φιλοσοφικές έννοιες, όπως ο χρόνος, ενώ ταυτόχρονα αναζητά αρχέτυπα και εικόνες απ’ την κλασική αρχαιότητα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 τα περισσότερα έργα αποτελούνταν από συνθέσεις σε λευκό φόντο, πάνω στις οποίες τοποθετούνταν κομμάτια έγχρωμων φωτογραφιών από λεπτομέρειες της διακόσμησης αγγείων και από αγάλματα της κλασικής περιόδου(όπως αυτό του Απόλλωνα απ’ το αέτωμα του ναού του Δία στην Ολυμπία). Σε αυτά τα έργα το στοιχείο του χρόνου εμφανίζεται με διαφορετική διάσταση: ενώ σε προηγούμενες περιόδους το πέρασμα του περνά μέσα από τα διαδοχικά στρώματα της επιφάνειας, τώρα χρησιμοποιείται περισσότερο η αναδρομή στο ιστορικό καλλιτεχνικό παρελθόν.
(EL)
1 JPEG
