Nunc mihi Tydiden attollant carmina vatum, quod iuncto fidens Ithaco patefacta Dolonis indicio dapibusque simul religataque somno Thracia sopiti penetraverit agmina Rhesi Graiaque rettulerit captos ad castra iugales, quorum, si qua fides augentibus omnia Musis, impetus excessit Zephyros candorque pruinas.
(LA)
Τώρα ας μου εξυψώνουν τον Τυδείδη τα τραγούδια των ποιητών, που εμπιστεύτηκε τον σύντροφό του από την Ιθάκη και με τον δρόμο ανοικτό από τις πληροφορίες του Δόλωνα, όταν όλοι ήταν αποχαυνωμένοι από το φαγητό μαζί και τον ύπνο, μπήκε στο θρακικό στρατόπεδο του κοιμισμένου Ρήσου και έφερε πίσω στις ελληνικές σκηνές αιχμάλωτα τα άλογα, των οποίων, αν μπορούμε να πιστεύουμε καθόλου στις γενναιόδωρες Μούσες, το σφρίγος ξεπερνούσε τους ζέφυρους και η λάμψη την πάχνη.
(EL)
Now let poets' songs praise the son of Tydeus, who, with the aid of Odysseus when the way had been opened by Dolon's wiles and all were sunk in feasting and slumber, broke into the Thracian camp of Rhesus and brought back to the Greek lines his captured steeds, which – if we may trust the too generous Muses – surpassed the winds in speed, the snows in whiteness.
(EN)
