Ίσως είναι ένας από τους ελάχιστους που επιμένει στα βασικά. Στους βασικούς ήχους,
σε πέντε βασικές λέξεις και στις αστόλιστες ιστορίες που αν έχουν ανάγκη το στόλισμα
για να μας πουν δύο πράγματα, τότε είναι απλές τροπολογίες σε μαραμένα νομοσχέδια. Όταν φτάνεις στην ψύχα του αμυγδάλου, δεν έχεις λόγους να κρατήσεις και τα
τσόφλια, εκτός αν 'θέλεις να κλέψεις στο ζύγι.
Δεν υπάρχουν βαριά και ασήκωτα νοήματα. Απλές ιστορίες ανθρώπων και καταστάσεων
είναι όλα. Ίσως όχι όλες τους τόσο απλές, αλλά σίγουρα λιτές σε φαντασμαγορικά
τρυκ και σπατάλες σε ψυχή.
Ο τρόπος που έχεις επιλέξει να στήσεις τις ιστορίες σου, σε μπερδεύει. Τα χάνεις, τόσο
στις μεγάλες σου στιγμές, όσο και στις φθηνότερες. Ικανός τόσο για τον ηρωισμό όσο
και για το πούλημα.
Όλα αυτά ίσως ακούγονται λιγάκι σοφιστικέ, οπότε ας του χαράξουμε τον κύκλο λίγο
διαφορετικά. Ένας σοφός άνθρωπος λίγο πριν το τέλος της ζωής του, Βρίσκει έναν
πιτσιρικά που παίζει με τα χρώματα. Τον πλησιάζει και του λέει ότι έχει πιάσει με τα
χεράκια του το νόημα της ζωής. Ο πιτσιρικάς "τα χρειάστηκε", έβαλε τα κλάματα και
φώναξε τη μαμά του.
Ήταν αδύνατον να καταλάβει τότε, αυτό που θα έπρεπε να καταλάβει μετά από 50 χρόνια,
κι ας το είχε στα χέρια του. Στο ζύγι μπορείς να κλέβεις, αλλά στο χρόνο ποτέ.
1 JPEG
