Το έργο παρουσιάζεται στο πλαίσιο του «Κοινωνικού Θεατροπωλείου». ΣΗΜΕΙΟ ΕΚΚΙΝΗΣΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ: Με την ούτως ή άλλως περιορισμένη γνώση του καθενός, χωρίς καμιά ασφαλή αλήθεια, με «ερωτηματικές απαντήσεις», αλλά με απόλυτη πίστη στον ηθοποιό που βυθίζεται στο ονειρικό παιχνίδι του θεάτρου και με ορθάνοιχτα τα νεογέννητα μάτια τους, ΔΟΥΛΕΣ και ΚΥΡΙΑ αντικρίζουν –ελέω Ζαν Ζενέ– με τις τερατώδεις και γενναιόδωρες ευαισθησίες τους τη μαριονέτα του νεότερου πολιτισμένου ανθρώπου με κραυγές και ψιθύρους... ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Με αφορμη τις Δούλες του Ζενέ εκθέτουμε τον καλύτερο και τον χειρότερο εαυτό μας στις αισθήσεις σας –χωρίς να κρύβουμε τα τραύματά μας– ξέροντας πως όταν υπάρχει στόχος, η διαδρομή αποκτά ένα άλλο νόημα διαφορετικό. Έτσι κι αλλιώς επιλέγουμε να ανήκουμε σ’ αυτούς που προτιμούν να αναλαμβάνουν τις ευθύνες για τη ζωή τους και να μην κρύβονται πίσω από έννοιες όπως «πεπρωμένο» ή τυχαίες διαδρομές μέσα στο άπειρο. Θέλουμε να ονειρευόμαστε ξέροντας ότι υπάρχουν και οι εφιάλτες... Αυτό είναι το έργο του Ζενέ για εμάς. Όνειρό μας και εφιάλτης. Ούτως ειπείν = Ζωή. ΧΡΥΣΑ: Θάρρος ειλικρίνεια, να κοιτώ καθαρά, να μπω μέσα. Μου. Σου. Κλαιρ ή Σολάνζ ή Κλαιρ ή... Όνειρο θολό. Η ύστατη στιγμή απαιτεί. Φόβο. Ομορφιά. Κλαιρ, θα χλιμιντρίσω από χαρά. ΜΑΡΙΑΝΝΑ: Καλό ή κακό; Αλήθεια ή ψέμα; Ομορφιά ή ασχήμια; Ονειρικό και εφιαλτικό, τελετουργία και ατμόσφαιρα. Τι είναι; Παιχνίδι είναι; Θέατρο είναι; ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΕΛΟΥΣ Δεν μπορεί, κάπου θα υπάρχει μια άποψη...
(EL)
The play is presented within the framework of the "Social Theatre Shop". STARTING POINT GEORGE: Having no safe truths to be based upon, but only based on their anyway limited knowledge, receiving only “enigmatic answers”, but at the same time fostering unconditional faith towards the actor, who is getting submerged in the dreamy theatrical game, while they keep their newborn eyes wide open, the MAIDS and their MISTRESS, by means of their own monstrous and generous sensitivities -and by Genet’s divine right- come face to face with the puppet of the newer, civilized humanity, through cries and whispers… KATERINA: Drawing upon Genet’s play “The Maids”, we expose before your senses our best as well as our worst self -not feeling the need to cover our wounds- knowing that when there is a goal, our quest acquires another, different meaning. In any case, we choose to be part of those who prefer taking responsibility for their life and not hiding behind concepts, such as “faith”, or random routes within the infinity. We want to dream, being aware of the existence of nightmares…This is Genet’s work to us. Our dream, just as our nightmare. Or so to speak: Life. CHRYSA: Courage, honesty, being able to see clear, to reach the inside. Mine. Yours. Claire or Solange or Claire…a blurry dream. Our last moment demands. For fear. For beauty. Claire, I’m gonna neigh for joy. MARIANNA: Good or bad? Truth or lie? Beauty or ugliness? Dream and nightmare, ritual and atmosphere. What is it? Is it a game? Is it theatre? END NOTE No, it cannot be, there must be some point of view somewhere… Translated by Thomi Gkamagkari
(EN)
