Ο Αλεξάντερ Γκέλμαν ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς της εποχής του, έγραψε το Παγκάκι το 1983 και από τότε έχει μεταφραστεί και παιχτεί σε τριάντα χώρες και συνεχίζεται να παίζεται, χάρη στη βαθειά ανθρώπινη ματιά του αλλά και το πικρό χιούμορ που το κάνει διαχρονικό και κωμικοτραγικά επίκαιρο. Γράφτηκε στη Σοβιετική Ένωση του ογδόντα, την περίοδο πριν από την κατάρρευσή της, όπου η αυθαιρεσία και η διαφθορά κυριαρχούν. Η κοινωνία βρίσκεται σε αδιέξοδο το ίδιο και οι άνθρωποί της. Ονειρεύονται μια άλλη ζωή κάπου αλλού, κάπως αλλιώς. Διαφεύγουν σε άλλους κόσμους, σε ζωές άλλων ανθρώπων, πλάθουν φανταστικές ιστορίες, δραπετεύουν από μια καθημερινότητα στην οποία ασφυκτιούν και δεν μπορούν να αντέξουν, διεκδικώντας μια ανθοφορία. Πρόκειται για μια κωμικοτραγική ιστορία δύο μοναχικών ανθρώπων. Μια μέρα βρίσκει ο ένας τον άλλον στο πάρκο. Αυτός και Αυτή φέρνουν στη σκηνή το πιο ζωντανό, το πιο εύφορο από τα θέματα, την Αγάπη. Κάνουν μαζί την διαδρομή από το ψέμα στην αλήθεια. Μια διαδρομή που το ψέμα συγχέεται με την ανάγκη της προσωπικής ελευθερίας, της ελευθερίας σκέψης, των ιδεών. Μια διαδρομή που σε κάποιες στιγμές το ψέμα γίνεται η μόνη ίσως αλήθεια. Υποφέρουν και επιδίδονται στο αιώνιο παιχνίδι της μονομαχίας του άντρα με την γυναίκα που είτε θα τους φέρει κοντά είτε θα σημάνει τη φυγή τους προς τη μοναξιά. Και οι δύο ψάχνουν για μια καινούργια αρχή, ενώ από καιρό γνωρίζουν πως την έχουν ήδη κάνει… Μια ιστορία που θα μπορούσε να συμβεί σε κάθε πάρκο, σε κάθε χώρα.
(EL)
Alexander Gelman, one of the most significant playwrights of his time, wrote the Bench in 1983. Since then it has been translated and played in thirty countries and it keeps being played, due to its profound human angle but also to its bitter humour that renders it timeless and up to date in a tragicomic way. It was written in the Soviet Union of the eighties, the period before its fall, when arbitrage and corruption prevail. The society is at an impasse as well as its people. They dream of another life somewhere else, somehow differently. They get away to other worlds, to other people’s lives, they create fictional stories, they evade a suffocating and intolerable routine, claiming for an efflorescence. It’s a tragicomic story of two lonely people. One day they find each other in the public park. He and She bring on stage the most vivid, the most prolific of the themes, Love. They walk together the route from lie to truth. A route in which lie is confused with the need for personal freedom, free reflection, ideas. A route that in some moments lie is being the only truth. They suffer and practise the everlasting game of duel between man and woman that either shall bring them closer or shall signify their movement towards loneliness. Both of them look for a new start, although they already know it’s made long ago… A story that could take place in every public park, in every country.
(EN)
