Ιφιγένεια η εν Αυλίδι

Ιφιγένεια η εν Αυλίδι (EL)

Iphigeneia in Aulis (EN)

Ευριπίδης (EL)

Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (EN)

National Theatre of Northern Greece (EN)

Euripides (EN)

Χουντής, Δημήτρης (Musician)

Ευριπίδης (Playwright)

Μπουκάλας, Παντελής (Translation)

Καλαβριανός, Γιάννης (Director)

Μπουσουλέγκα, Αλεξάνδρα (Set designer)

Υφαντίδου, Ράνια (Set designer)

Μπουσουλέγκα, Αλεξάνδρα (Costume designer)

Υφαντίδου, Ράνια (Costume designer)

Οικονόμου, Θοδωρής (Composition)

Οικονόμου, Θοδωρής (Music Instruction)

Οικονόμου, Θοδωρής (Sound design)

Σωτηρίου, Δημήτρης (Movement)

Βλασόπουλος, Νίκος (Lighting)

Μπεζίκη, Αλεξία (Assistant director)

Πεχλιβανίδης, Χάρης (Second Assistant Director)

Ευταξία, Ελίνα (Assistant set designer)

Tudorache, Isabela (Assistant set designer)

Ευταξία, Ελίνα (Assistant costume designer)

Tudorache, Isabela (Assistant costume designer)

Θώμογλου, Τάσος (Production Photography)

Βερσιούρεν, Μαρλέν (Production coordinator)

Λαζαρίδου, Μαρία (Production coordinator)

Γλάστρας, Γιώργος (Actor/Actress)

Ευστρατιάδου, Ανθή (Actor/Actress)

Καύκας, Γιώργος (Actor/Actress)

Μαραγκόπουλος, Νικόλας (Actor/Actress)

Ραφτόπουλος, Θανάσης (Actor/Actress)

Στυλιανού, Χρίστος (Actor/Actress)

Τσιμά, Μαρία (Actor/Actress)

Βλάχου, Μομώ (Actor/Actress)

Βογιατζή, Στελλίνα (Actor/Actress)

Γιαννοπούλου, Δέσποινα (Actor/Actress)

Δεμερτζίδου, Ιωάννα (Actor/Actress)

Επιθυμιάδη, Δανάη (Actor/Actress)

Κατσίκη, Αίγλη (Actor/Actress)

Κουτσοδασκάλου, Λήδα (Actor/Actress)

Κωνσταντά, Μαρία (Actor/Actress)

Μπεζίκη, Αλεξία (Actor/Actress)

Μυλωνά, Ζωή (Actor/Actress)

Παντελοπούλου, Μαριάνθη (Actor/Actress)

Παπαδάκη, Κατερίνα (Actor/Actress)

Τσιλιγκαρίδου, Ρεβέκκα (Actor/Actress)

Η τραγωδία Ιφιγένεια η εν Αυλίδι γράφτηκε στην αυλή του βασιλιά της Μακεδονίας Αρχέλαου, στα χρόνια 408-406 π.Χ., λίγο πριν από τον θάνατο του Ευριπίδη. Αποτελεί μία από τις πέντε τραγωδίες του με θέμα από τον Τρωικό κύκλο, και μαζί με τις Βάχκες είναι τα δύο τελευταία δράματά του. Παραστάθηκε στα Μεγάλα Διονύσια μετά τον θάνατό του, από τον Ευριπίδη τον Νεότερο (γιό ή ανιψιό του μεγάλου τραγικού) και απέσπασε το πρώτο βραβείο. Η τραγωδία εστιάζει στην απόφαση του Αγαμέμνονα, αρχιστράτηγου των Αχαιών, να θυσιάσει την κόρη του την Ιφιγένεια, ώστε να μπορέσει να σαλπάρει για την Τροία ο ελληνικός στόλος, που έχει ακινητοποιηθεί λόγω άπνοιας στην Αυλίδα. Αυτό είναι το θέλημα της θεάς Άρτεμης, όπως αποκαλύπτει με τον χρησμό του ο μάντης Κάλχας. Έτσι, ο Αγαμέμνονας καλεί την Ιφιγένεια στην Αυλίδα, με το πρόσχημα του γάμου της με το πρωτοπαλίκαρο των Αχαιών, τον Αχιλλέα, προτού αναχωρήσουν για τον πόλεμο. Παρά το φρικτό δίλημμα που αντιμετωπίζει, αφού καλείται να επιλέξει μεταξύ της κόρης και της πατρίδας του, ο Αγαμέμνονας υπακούει στην «ανάγκη» και αποφασίζει να προχωρήσει στη θυσία, αγνοώντας τις ικεσίες της Κλυταιμνήστρας, της Ιφιγένειας, του Αχιλλέα, ακόμα και του ίδιου του Μενέλαου. Η ευγενική Ιφιγένεια τελικά συμφιλιώνεται με την τραγική μοίρα της και αποδέχεται να θυσιαστεί υπέρ πατρίδας. Στο τέλος του έργου, ένας αγγελιοφόρος ανακοινώνει στην Κλυταιμνήστρα ότι η Ιφιγένεια εξαφανίστηκε από τον βωμό προτού δεχτεί το θανάσιμο χτύπημα. Σ' αυτό το κορυφαίο δράμα του, όπου οι χαρακτήρες εξελίσσονται από επεισόδιο και σε επεισόδιο, ο Ευριπίδης, βαθιά σοφός και ώριμος, αναδιευθετεί το επικό υλικό και, απευθυνόμενος στους διχασμένους Έλληνες της εποχής του, γίνεται ο κήρυκας της φιλοπατρίας. Σημείωμα σκηνοθέτη O Ευριπίδης, στο τέλος της ζωής του, μας δίνει ένα έργο μεταπτώσεων και συνεχόμενων διλημμάτων, έμπλεο ειρωνείας και αναπάντεχων κωμικών στιγμών. Ένα κείμενο που συνεχίζει να εγείρει πληθώρα φιλολογικών, δραματολογικών και θεατρολογικών συζητήσεων. Όπως και τα υπόλοιπα έργα που πραγματεύονται τα του Οίκου των Ατρειδών, περιέχει πρόσωπα στιγματισμένα με μια προγονική κατάρα. Άρα γνωρίζουμε εκ των προτέρων πως τα πράγματα είναι πιθανόν να μην εξελιχθούν ομαλά. Εμποτισμένο από την ατμόσφαιρα της εποχής του, με την Αθηναϊκή δημοκρατία να παραπαίει και την ήττα στον Πελοποννησιακό Πόλεμο να πλησιάζει, το έργο αποτυπώνει έναν κόσμο όπου η πίστη στον ηρωισμό και στις πατριαρχικές αξίες έχει κλονιστεί. Έναν κόσμο στον οποίον ο όχλος ανάγεται σε πρωταγωνιστή της δράσης, την ίδια στιγμή που οι ήρωες, ασταθείς, γεμάτοι αδυναμίες, μικροπρεπείς, δειλοί και με συνεχείς αλλαγές γνώμης, κατακρημνίζονται. Μόνη σταθερά παραμένει ο αγώνας για την εξουσία, σε διαφορετική κάθε φορά μορφή. Η διαμάχη του δημόσιου με το ιδιωτικό, του άνδρα με τη γυναίκα, της πόλης με την οικογένεια, γεννούν πρόσωπα που δεν διστάζουν να υπερβούν τα εσκαμμένα. Δεν έχουμε να κάνουμε με μια ρομαντική ιστορία αυτοθυσίας, ούτε με ένα απλό πατριωτικό δράμα, αλλά με μια περίπτωση διαρκούς πάλης και ανισορροπίας, μία ιστορία ανατροπών, με τον Ευριπίδη να λέει το αυτονόητο: σε κάθε πόλεμο, οι μεγαλύτεροι θυσιάζουν τους νεότερους και είναι πολλοί εκείνοι οι νέοι, που αποδέχονται την καταστροφή τους. Στην Αυλίδα δεν έχει σταματήσει μόνο ο άνεμος, αλλά η ίδια η ζωή. Όλοι περιμένουν, να συμβεί κάτι. Και πολύ σύντομα, αυτό θα είναι η κατάλυση της λογικής. Γιάννης Καλαβριανός (EL)

One of Euripides’ late plays, it was written between 408 and 406 BC and presented posthumously at the Great Dionysia, where it won first prize. The tragedy focuses on the fateful decision of Agamemnon, commander of the Greek forces, to sacrifice his daughter, Iphigenia. In the beginning of the play, the Greek fleet plans to sail to Troy, but remains stuck in Aulis as the wind has lulled. The seer Calchas reveals that the wind has died down due to Artemis being furious with Agamemnon after being insulted by him. The goddess will only be appeased if Agamemnon sacrifices his daughter, Iphigenia. Agamemnon invites Iphigenia to Aulis, on the pretext of marrying her to Achilles, the most admired warrior among the Greeks, prior to their departure for the war. Faced with a horrific dilemma, torn between his daughter and his people, Agamemnon nevertheless decides to proceed to the sacrifice, dismissing the pleas of Clytemnestra, Iphigenia, Achilles, the army threatening him with mutiny, even his own brother, Menelaus. The noble Iphigenia ultimately reconciles herself with her tragic fate and her heroic death for her people’s sake. In the denouement, a messenger announces to Clytemnestra that Iphigenia’s body disappeared from the sacrificial altar shortly before receiving the final blow. Director's note Written near the end of his life, Euripides’ play is full of twists and dilemmas, replete with irony and startling moments of comedy; an oft-performed text that even nowadays raises a number of questions on literature, drama and theatre. Similar to the other plays tackling the Atreides family, the characters in Iphigenia in Aulis are burdened with an ancestral curse. We know from the first that things are not likely to turn out very well. Imbued with the atmosphere of its time, with the Athenian democracy on the brink of collapse and the imminent defeat at the Peloponnesian War looming large, the tragedy conveys a crumbling world where faith to heroics and patriotic values has been shaken; a world in which the mob takes matters into their own hands, whereas the weak, petty, cowardly, unstable and temperamental heroes begin to disintegrate. The pursuit of power remains the only constant, each time assuming a different form. The tension between the public and the private, the male and the female, the polis and the family generates characters who will not hesitate to cross the line. This subversive tale of twists and turns is neither one of romantic self-sacrifice nor is it one of patriotic drama; rather, it addresses a constant struggle and an upset of balance. In Aulis, it is not just the wind that has abated; life itself has died down. Everybody is eagerly waiting for something to happen. Very soon, something will indeed ensue: the abolition of logic. Yannis Kalavrianos (EN)

Θεατρική παράσταση (EL)

Θέατρο Δάσους (EL)

Forest (Dassous) Theatre (EN)

03/07/2019

Παραγωγή (EL)

Αρχαίο θέατρο (EL)

Ancient Drama (EN)

Production (EN)

Εικόνα

https://rightsstatements.org/page/InC/1.0/?language=en

Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Ψηφιακή Σκηνή - 60 χρόνια ΚΘΒΕ

Παραγωγές