Από προσωπική εμπειρία γνωρίζω ότι τα γηρατειά έρχονται απρόσμενα. Μια μέρα ξαφνικά σταμάτησα μπροστά στα σκαλιά. Δεν κατάφερα να τα ανέβω. Από εκείνη την στιγμή, ποτέ δεν ξανακατάφερα να ανέβω αυτά τα σκαλιά. Τότε κατάλαβα ότι δεν θα μπορώ πια να κάνω όσα θέλω. Αυτό το γεγονός με επηρέασε βαθιά, άμεσα και έμμεσα. Αυτό σημαίνει ότι τα γηρατειά δεν είναι μια διαδικασία, αλλά μία κατάσταση μπορεί να υπάρχουν σε λανθάνουσα μορφή και κάποια στιγμή να εκδηλωθούν. Αυτό το φαινόμενο, που σημαδεύει την εποχή μας και είναι κοινό για όλες τις γενιές, αποτελεί την κεντρική ιδέα του συγκεκριμένου θεατρικού έργου. Στην παράσταση αυτή όλοι οι ήρωες είναι ηλικιωμένοι. όμως, κατά παράδοξο τρόπο, η συγγραφέας υποδηλώνει ότι οι νεότεροι είναι και οι γηραιότεροι, πράγμα που σημαίνει ότι έχουν χάσει τις ζωτικές τους παρορμήσεις περισσότερο από τους ηλικιωμένους. Τα γηρατειά δε χαρακτηρίζονται μόνο από αδυναμία, αλλά και από το ενοχλητικό συναίσθημα που απορρέει από τη συνειδητοποίηση αυτής της αδυναμίας. Οι άνθρωποι μπορεί να είναι γέροι και στα νιάτα τους. Υπάρχουν νέοι που στην ουσία είναι γέροι. Στη φυσική τάξη των πραγμάτων, τα γηρατειά είναι η προετοιμασία για το τέλος: μπορεί να διαρκέσουν πάρα πολύ ή και να μην τελειώσουν ποτέ.Κατά τη γνώμη μου, ο καλύτερος τρόπος για να παρακολουθήσουμε την παράσταση είναι να τη δούμε με την ίδια οπτική που παρατηρούμε τις διάφορες σκηνές κατά μήκος της διαδρομής όταν ταξιδεύουμε. Μας εντυπώνονται πράγματα γρήγορα, επιφανειακά και ασυνείδητα, επειδή λόγω έλλειψης χρόνου, σπεύδουμε στην επόμενη εικόνα. Συνεχίζουμε να προχωρούμε, οι μνήμες πληθαίνουν, χωρίς να ξεχνάμε όσα έχουμε δει. τα συνδυάζουμε με όσα πρόκειται να δούμε. Η προσέγγιση που προτείνω δεν στοχεύει να καταλήξουμε σε συμπεράσματα ούτε να εκλογικεύσουμε οτιδήποτε και να αντιμετωπίσουμε τα υπάρχοντα προβλήματα από μια συγκεκριμένη οπτική. Απλώς στοιβάζει τα συναισθήματα το ένα πάνω στο άλλο και, με βάση αυτά τα συναισθήματα, καλούσαμε να ζωντανέψουμε τα βιώματά μας και πάνω απ' όλα να δούμε σε ποιά κατάσταση βρισκόμαστε: είμαστε ζωντανοί; Επικοινωνούμε με πράγματα που έχουμε δει; Η παράσταση αυτή ζητά από τους θεατές της να μπουν σε μια διαδικασία ενδοσκόπησης, να θυμηθούν τον εαυτό τους και όσα έχουν ζήσει.
(EL)
From my personal experience, I know that old age comes unexpectedly. One day at one moment I stopped on the stairs. I didn't manage to run up. Since that moment, I have never managed to run up those stairs. In that same moment, I realized that I can't do all the things that I want to do. That was an event with double effect direct and indirect...That means that it is not a process. Old age is a condition: it can be latent, and it can have its manifestation. In this play this phenomenon is the main idea. This phenomenon marks our epoch. It is common for all generations. In this play all the people are old, but the author, paradoxically, states that the youngest are the oldest ones, which means that they have lost, more than others, vital impulses. And old age is not only that helplessness, but also an uncomfortable feeling that follows the awareness of that helplessness. People can be old when they are young. There are young people who are actually old. In the natural order of things, old age is preparation for the end: it can last a very long time, and, so to speak, it can be without an end... The best way to see the performance, in my opinion, is similar to the moments when we are travelling in some vehicle and along the road we see some scenes. We choose some impressions quickly, superficially and unselectively. Quickly because we don't have time, we are rushing into the next scene. We keep on moving, memories are accruing, we don't forget what we have seen and it mixes with the things that we are going to see. The approach I propose doesn't want us to reach conclusions, to rationalize something, to come to a certain standpoint according to which we will look at given problems. It just racks up one sensation after another and we are supposed, on the basis of those sensations, to awaken our experiences, and above all to see what is our situation: are we alive, do we respond to things that we have seen? This performance asks its viewers to engage in an introspective process, to remember themselves in relation to those situations.
(EN)
1 JPEG
