''Το έργο 'Zone of silence' αποτελείται από τρία ανεξάρτητα κεφάλαια σχετικά με διάφορα θέματα ταμπού, που δεν συζητιούνται ανοιχτά στη λευκορωσική κοινωνία. Κεφάλαιο 1. 'Childhood legends'. (Σύλληψη των Νικολάι Καλέζιν, Νατάλια Κολιάντα και Βλαντίμιρ Σερμπάν) Οι ηθοποιοί αφηγούνται ιστορίες σχετικές με την παιδική τους ηλικία: ταπείνωση στον παιδικό σταθμό, μία απόπειρα αυτοκτονίας εξαιτίας ερωτικής απογοήτευσης, σχέση με έναν πατέρα δύο φορές φυλακισμένο, τελευταία συνάντηση με τη μητέρα στο νοσοκομείο Κάθε ιστορία επιχειρεί να βρει την απάντηση στο ερώτημα 'πώς τα σημάδια της παιδικής ηλικίας επηρεάζουν τις ζωές μας'. Η παράσταση τελειώνει με την ιστορία μίας δεκάχρονης Λευκορωσίδας, της Vika Moroz, που έγινε όμηρος του σημερινού πολιτικού συστήματος της Λευκορωσίας και αποχωρίστηκε την ιταλική οικογένεια που την μεγάλωσε.Κεφάλαιο 2. 'Diverse'. (Σύλληψη του Βλαντίμιρ Σερμπάν) Οι ηθοποιοί μίλησαν επί ώρες με περιθωριακούς Λευκορώσους, συλλέγοντας πληροφορίες για τις τύχες τους, τον χαρακτήρα τους, τις προσωπικές χαρές και τις τραγωδίες τους. Πρόκειται για ένα πανόραμα των 'άλλων' ανθρώπων, που δοκιμάζουν τις πιέσεις της αδικαιολόγητης κοινωνικής εχθρότητας: ένας μαύρος Λευκορώσος ομοφυλόφιλος, μία μοναχική γυναίκα που ερωτεύτηκε τον Λένιν, ένας άστεγος με πάθος για το χορό... Τι τους οδήγησε στο περιθώριο της κοινωνίας; Γιατί έγιναν 'διαφορετικοί'; Κεφάλαιο 3. 'Numbers'. (Σύλληψη του Βλαντίμιρ Σερμπάν) Οι ηθοποιοί επιχειρούν να καταλάβουν τα στεγνά νούμερα των λευκορωσικών στατιστικών, μέσω μίας μη-λεκτικής επικοινωνίας με το κοινό. Γιατί η Λευκορωσία κατέχει την πρώτη θέση στην Ευρώπη σε ποσοστά αυτοκτονίας; Πόσα νεογέννητα εγκαταλείπονται σε κέντρα μητρότητας, επειδή οι γονείς τους αισθάνονται ανήμποροι να τα αναθρέψουν; Πόσοι Λευκορώσοι είναι άνεργοι και ποιος είναι ο αριθμός όσων βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας;'' Απόσπασμα από το σημείωμα του σκηνοθέτη Βλαντίμιρ Σερμπάν
(EL)
''The play Zone of Silence is comprised of three independent chapters on various taboos which are never openly discussed in the Belarus society.Chapter 1. 'Childhood legends'. (Concept by Nikolai Khalezin, Natalya Kolyada and Vladimir Scherban). The actors narrate three stories from their childhood: humiliation at the day nursery, a suicide attempt caused by a love letdown, the relationship with a father who was imprisoned twice, the last meeting with a mother at the hospital Each story attempts to answer the question "how do childhood scars affect our lives". The play ends with the story of a ten year-old Belarussian girl, Vika Moroz, who became a hostage of today's political system in Belarus and was separated from the Italian family that raised her.Chapter 2. 'Diverse'. (Concept by Vladimir Scherban). The actors spoke for hours with a marginal Belarussian, collecting information about their lives, their characters, their personal joys and tragedies. The play is a panorama of the "other" people, who test the pressures of an unfair social animosity: a black homosexual Belarussian, a lonely woman who fell in love with Lenin, a homeless person with a passion for dance... What made them marginal characters? Why did they become 'different'? Chapter 3. 'Numbers'. (Concept by Vladimir Scherban). The actors attempt to comprehend the raw numbers of Belarussian statistics, through a non-verbal communication with the audience. Why does Belarus have the highest number of suicides in Europe? How many newborns are deserted at maternity centres, because their parents are unable to raise them? How many Belarussians are unemployed and how many are below the poverty level?'' Excerpt from the notes of director Vladimir Scherban.
(EN)
Θέατρο
1 JPEG