Ο Οσκάρας Κορσουνόβας αρέσκεται να λέει ότι σκοπός του είναι να ανεβάζει τη σύγχρονη δραματουργία σαν να ήταν κλασική και την κλασική σαν να ήταν σύγχρονη. Επομένως, ο Άμλετ δεν είναι μία ιστορική παράσταση που αναπαράγει το πνεύμα περασμένων εποχών. Αντιθέτως, αποκαλύπτει και μας βοηθάει να συλλάβουμε το πνεύμα του παρόντος, της γενιάς του σκηνοθέτη, την οποία ο ίδιος περιγράφει ως εξής: ''Πρόκειται για μία γενιά που ζει σε ένα είδος ερωτικής ψευδαίσθησης παρά στον πραγματικό κόσμο. Είναι μια γενιά μεθοδική, καλά προσαρμοσμένη και ικανοποιημένη με τον εαυτό της. Ταυτόχρονα, είναι ανώριμη και απρόθυμη να πάρει τις απαραίτητες για έναν ενήλικα αποφάσεις. Σήμερα, κανείς δεν μιλάει για την αναγκαιότητα της αλλαγής, παρά μόνο για την ανάγκη για ασφάλεια. Αυτή η γενιά μοιάζει να ζει πίσω από μια κουρτίνα που τη χωρίζει από την πραγματικότητα? είναι ανάγκη να σκίσουμε αυτή την κουρτίνα, καθώς η απατηλή γαλήνη και ασφάλεια μπορούν να αποδειχθούν πολύ επικίνδυνες. Επομένως, χρειαζόμαστε, επειγόντως, ανελέητη αυτοανάλυση, ώστε να κατανοήσουμε το περιβάλλον μας και τις ενέργειές μας. Μόνο, έτσι μπορούμε να προστατέψουμε το μέλλον μας, που φτιάχνεται από εμάς και όχι από πολιτικά ή διαφημιστικά σλόγκαν''.Άλλο ένα σημαντικό κρυπτογραφημένο θέμα του έργου που, επί του παρόντος, ενδιαφέρει ιδιαίτερα το σκηνοθέτη είναι η διαδραστικότητα του θεάτρου και της πραγματικότητας. ''Τι συμβαίνει όταν συναντιούνται δύο πραγματικότητες η ζωή και το θέατρο; Τι είδους πραγματικότητα γεννιέται από αυτή την αλληλεπίδραση; Άραγε, η 'ποντικοπαγίδα' που βάζει το θέατρο είναι αποτελεσματική και στη ζωή;'' αναρωτιέται ο σκηνοθέτης.
(EL)
Oskaras Korsunovas admits that his goal is to stage contemporary dramaturgy as classical and classical dramaturgy as if it were contemporary. Therefore, Hamlet is not a historical play which reproduces the atmosphere of times long gone. On the contrary, it reveals and helps us comprehend the present, the director's generation, which he describes as follows: ''It is a generation living in a certain kind of erotic misconception as opposed to the real world. It is a methodical generation, well adopted and content with itself. At the same time, it is immature and unwilling to make decisions which are necessary for adults. Today, nobody talks about the necessity of change, but only about the need for safety. This generation seems to live behind a curtain which is separated from reality; we need to rip this curtain to shreds as this deceptive serenity and security can prove to be extremely dangerous. Therefore, we are in desperate need of an ironhanded self-analysis so that we may understand our environment and our energies. This is the only way to protect our future, which is shaped by us and not by political or advertising slogans''..Another important and veiled issue of the play which, at the moment is of great interest to the director is the interaction between theatre and reality. ''What happens when two realities life and the theatre meet? What kind of reality is born from this interaction? Is the 'mouse trap' placed by theatre effective in life?'', asks the director.
(EN)
Θέατρο
