Το έργο, ένα από τα πιο σημαντικά της θεατρικής παραγωγής του Σάρτρ, είναι ένα φιλοσοφικό θεατρικό δοκίμιο, που μιλά για την υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου. Τρεις διαφορετικοί ανθρώπινοι χαρακτήρες, που συμβολίζουν το τρίπτυχο του ανθρώπινου ψυχισμού (Προεγώ, Υπερεγώ, Εγώ), συνυπάρχουν σ' έναν μεταφυσικό χώρο, άχρονο και αδρανή, ο οποίος συμβολίζει την κόλαση. Οι τρεις συγκάτοικοι φτάνουν εκεί μετά τον θάνατο τους και επιδίδονται σ' ένα έντονο παιχνίδι εξαρτήσεων και ψυχολογικών βασανισμών, χωρίς ελπίδα διαφυγής. Εκεί αλληλοσυγκρούονται και απογυμνώνονται ψυχικά, ώσπου αντιλαμβάνονται πως η κόλαση απ' την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν είναι οι άλλοι.
(EL)
The play, one of the most important of the theatrical production of Sartre, is a philosophic theatrical essay dealing with the existential anxiety of Man. Three different human characters symbolizing the triptych of human psychicm (pro-ego, hyper ego, ego) coexist in a metaphysical, timeless and inert place, symbolizing Hell. The three roommates arrive there after their death and go in for an intense game of dependences and psychological blackmails without a hope of escape. There, they conflict with each other and strip mentally till the moment they recognize that the Hell from which they cannot escape are the others. The presence of the others functions as a mirror of consciousness and Hell is the torture of the supervision of their eyes. The others are our conviction and the necessity of confirmation of our existence. The Hell of the play is within our psychology and our social relations. Inevitably we coexist, so as to feedback one another, to control one another, to get happy, to suffer, to move on.
(EN)
Θέατρο
20 JPEG