Δυο δραπέτες από τα κάτεργα φτάνουν σε μια μικρή πολιτεία και στην προσπάθεια τους να επιβιώσουν, αποφασίζουν να 'παίξουν το μεγάλο παιχνίδι', παριστάνοντας ο ένας τον αφέντη και ο άλλος τον υπηρέτη του. Αυτός ο πανούργος υπηρέτης, όπως θα αποδειχτεί τελικά, είναι και το κύριο πρόσωπο του έργου. Κάνοντας τα πάντα άνω κάτω, απλώνει σιγά-σιγά ένα αόρατο δίχτυ μικρών και μεγάλων συμφερόντων γύρω του, ένα πλέγμα, στο οποίο δεν διστάζει να μπερδέψει ούτε και τον εαυτό του, χρησιμοποιώντας τον ίδιο κώδικα που αιώνες τώρα εφαρμόζει η κάθε κοινωνία. Στο τέλος, ο κοινωνικός περίγυρος, μή μπορώντας να κάνει διαφορετικά, τους προσθέτει στη δύναμη του, αποδεχόμενος τόσο τη δυσκολία του ν' αλλάξει, όσο και το μάθημα που πήρε από τον πανέξυπνο, πρώην περιθωριακό, δούλο.
(EL)
Two fugitives from the dungeons arrive in a small town and in their effort to survive, decide to 'play a great game', representing one of them the master and the other his servant. This cunning servant, as he will proved to be finally, is the central character of the play. Making everything upside down raises little by little an invincible net of small and big interests round him, a mesh, in which he does not hesitate to tangle up even his self, using the same code, which for centuries ago, every society applies. In the end, the social surrounding, as it can't act differently, adds them its power, accepting such its difficulty to change, as the lesson it has taken from the very smart, formerly alienated, servant.
(EN)
Πόλη/χωριό/οικισμός
1 JPEG