Στο έργο 'Ευτυχισμένες μέρες' παρακολουθούμε τον ακατάπαυστο και σπασμωδικό μονόλογο της Γουίνι, ο οποίος συμβολίζει την προσπάθεια της ηρωίδας να ζήσει όσο πιο έντονα μπορεί τις μικρές στιγμές της καθημερινότητας, αντιδρώντας έτσι στη σίγουρη πορεία της προς το τέλος. Σε όλο το έργο η Γουίνι βρίσκεται χωμένη σ' έναν αμμόλοφο, με μόνη της ασχολία τα μικροαντικείμενα καθημερινής ανάγκης, που βρίσκονται στην τσάντα της. Κοντά της βρίσκεται ο Γουίλι, ο ακίνητος, σχεδόν άφωνος σύζυγος, που περιορίζει το λεξιλόγιο του σε μερικά μουγκρίσματα ή επιφωνήματα, αποτελώντας τη μοναδική 'συντροφιά' για τη Γουίνι. Η 'Τελευταία ταινία του Κράππ' παρουσιάζει την ανάπλαση της ζωής ενός μοναχικού γέρου, μέσα από μια μαγνητοταινία. Ο Κράππ, ακούγοντας την ταινία, ξαναφέρνει στο νου ξεχασμένες αναμνήσεις: κάποια γυναίκα που αγάπησε, ένα ρομαντικό περίπατο με βάρκα, το τρέξιμο ενός σκύλου. Όλα αυτά βυθίζουν το γέρο στην απόγνωση, καθώς του θυμίζουν λέξεις που είχε ξεχάσει κι έναν κόσμο που ξέφτισε, αφήνοντας άδεια την ψυχή του, καθώς αισθάνεται το τέλος να πλησιάζει.
(EL)
In the play 'Happy Days' we follow the ceaseless and spasmodic monologue of Winnie , which symbolizes the effort of the heroine to live as intensely as she can the little moments of reality reacting thus to the short course to the end. In the whole play, Winnie , finds herself popped in a sand hill, with her only occupation, the little objects of everyday use, that she has in her bag. Near her is Willie, the immobile, almost speechless husband, who restricts his vocabulary to certain groans or exclamations, consisting the only company for Winnie. The 'Krapp's Last Tape' presents the life of a lonely old man, through a tape. Krapp, listening to this tape, brings back in his mind, forgotten memories: a woman that he loved, a romantic walk on boat, the running of a dog. All these plunge the old man in desperation, as they remind him of words that he has forgotten, and a world that has faded out, leaving his heart empty, as he feels the end approaching. The two characters, Winnie and Krapp are on the verge of destruction; try to live the rest of their life, with what they have left. Both of them try desperately to communicate: Krapp with his old selves, trapped inside the spool of a tape recorder, and Winnie with her silent and indifferent husband. For both of them, the speech consists the only existing form of life, as nothing else can confirm their existence. Believing that they talk with the others, they talk alone with themselves, constructing a substitute of life and conversation, while, in fact, they draw endless circles in the void.
(EN)
Πόλη/χωριό/οικισμός
