Η Ελένη Άλβινγκ ανέχεται τις απιστίες του άντρα της, ζώντας μέσα στην υποκρισία και διστάζοντας να αποκαλύψει την τραγωδία της. Χήρα αργότερα, αφοσιώνεται στον άρρωστο γιο της Όσβαλντ και τον βλέπει με τρόμο ν' ακολουθεί τα χνάρια του πατέρα του, κυνηγώντας την υπηρέτρια τους Ρεγγίνα. Όταν η κατάσταση φτάνει σε επικίνδυνο σημείο αναγκάζεται να του φανερώσει την αλήθεια, ότι η κοπέλα είναι ετεροθαλής αδερφή του από ερωτικές επαφές του κολασμένου πατέρα του με τη μητέρα της. Η Ελένη, πιστεύοντας στην κληρονομικότητα του ατόμου, βλέπει στο πρόσωπο και στις ερωτικές τάσεις του γιου της, τον βρυκόλακα-πατέρα. Το δράμα κλείνει με την αυτοκτονία του Όσβαλντ, που μη έχοντας πια κανένα καταφύγιο στην ψυχική του θύελλα, προτιμά το θάνατο. Ένα έργο-σταθμός στην παγκόσμια δραματουργία και ένα κάλεσμα ενάντια στις κοινωνικές προκαταλήψεις που εξανδραποδίζουν τον άνθρωπο. (Δημοσίευμα από την εφημερίδα 'Ημερησία')
(EL)
Helen Alving, tolerates her husband's infidelities, living in hypocrisy and hesitating to disclose her tragedy. Widow later, she is devoted to her sick son Oswald and sees him with horror following his father's model, chasing their maid Regina. When the situation reaches a dangerous moment she is obliged to reveal him the truth, that the young woman is his stepsister through the love relations of his sinful father with the mother of the maid. Helen, believing in the heredity of man, sees in the person and in the erotic tendencies of his son, the ghost-father. The drama ends with the suicide of Oswald, who not having any resort in his mental storm, he prefers death. A play-milestone in universal dramaturgy, and an invitation against the social prejudices, which enslave man. When Ibsen wrote it, in 1881, he was sending his compatriots a message: to revolt against obscurantism dominating at that time in Norway and open their spirit to new ideas and the ideals of freedom and human respect. (Extract from Imerisia newspaper)
(EN)
Θέατρο
