Τέσσερα πρόσωπα σε μια άγρια μάχη στην απελπισμένη τους προσπάθεια για επικοινωνία , σ' ένα αλύπητο και αδίστακτο παιχνίδι για να ξεσκεπαστούν η αλήθεια και το ψέμα. Ο Τζωρτζ, αποτυχημένος καθηγητής, η φιλόδοξη γυναίκα του και το νεαρό ζευγάρι των καλεσμένων τους είναι πραγματικά πρόσωπα. Ο κόσμος τους, καταθλιπτικός και γεμάτος απογοητεύσεις είναι πέρα για πέρα αληθινός. Μια πιο προσεκτική εξέταση ωστόσο συνδέει φανερά το έργο αυτό με το θέατρο του Παραλόγου. Ο Τζωρτζ και η Μάρθα( απόηχο του Τζωρτζ και της Μάρθα Ουάσιγκτον) έχουν ένα φανταστικό παιδί, συμπεριφέρονται σαν αυτό να υπάρχει πραγματικά, ώσπου στην ψυχρή αυγή εκείνης της άγριας νύχτας αποφασίζουν να το 'σκοτώσουν' εγκαταλείποντας την κοινή τους φαντασίωση. Η σχέση του εφιαλτικού φανταστικού παιδιού, με το είδωλο του Αμερικανού νέου στο 'Αμερικάνικο όνειρο' γίνεται εδώ σαφής και έτσι στο έργο υπάρχουν στοιχεία ονειρικά κι αλληγορίας (το φανταστικό παιδί που δεν μπορεί να γίνει πραγματικό για τους ανθρώπους αυτούς, που παραπαίουν μες στην φιλοδοξία και τη λαγνεία είναι άραγε κάτι σαν το ίδιο το ιδανικό της Αμερικής;). Το έργο είναι ένα έργο αγάπης. Μια ερωτική ιστορία που μας θυμίζει και θα μας λέει πάντα ότι η ανθρώπινη φύση δεν έχει νόμους επιβεβλημένους από άλλους λέει ο σκηνοθέτης της παράστασης Ανδρέας Βουτσινάς.
(EL)
With this play Albee inaugurates a series of dramas where the focal point is the internal world of the family, the modern American family, with basic characteristic the fighting of the couple. This war usually fought within the four walls of a lounge is given with many variations and in his later plays. Four people in a fierce battle in their desperate effort for communication, in a cruel and unscrupulous game in order to reveal the truth and the lie. Superficially , this play resembles as a wild marital battle in the traditional line of Strindberg and the last plays of O'Neil. George, failure as a professor, his ambitious woman and the young couple invited in their house are real persons. Their world, depressing and full of disappointments and alcohol, is a completely real world. Although, a more careful examination of the play, links it obviously to the 'Theatre of Absurd'. George and Martha (the aftermath of George and Martha Washington) have an imaginary child, and they behave as if this child really exists, to the moment that in the cold dawn of a wild night they decide to 'kill'' it abandoning their common fantasy. The connection between this imaginary nightmarish child, with the idol of the American young man in the 'American dream'' becomes here explicit and thus in this play there exist dreamy elements as well as elements of allegory (that is the imaginary child that cannot become real for the couple, that totter between the ambition and the lustfulness is, I wonder, something like the ideal of America?). The play is a play of love. 'A love story that reminds us and will always do so that the human nature does not have laws imposed by the others', Andreas Voutsinas the director of the performance says.
(EN)
Θέατρο
1 JPEG
