Η δουλειά μου είναι να κάνω τους άλλους να γελάνε. Αυτό είναι πολύ σοβαρό. Είναι το ίδιο σαν το φαγητό, τον θάνατο, το χάδι. Αμφιβάλλω αν καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. Θέλω να πω, είναι το ίδιο απαραίτητο, το ίδιο σύντομο. Φυσικά πληρώνομαι γι' αυτό, δεν παύει όμως να 'ναι δύσκολο. Χρειάζεται ολόκληρη προετοιμασία, συγκέντρωση, κι έπειτα να γίνει απλά και φυσικά, σαν να 'χεις ξεχάσει περί τίνος πρόκειται. Πρέπει να παράγω αστεία, να τα βγάζω απ' το μανίκι μου, να τα μπερδεύω ανάμεσα στα πόδια μου, να τα γυρίζω τούμπες, να τα κάνω τρύπες στο παντελόνι μου... Αυτή είναι η δουλειά του κλόουν στον θεατρικό μονόλογο της Μαρίας Λαϊνά. Συνομιλώντας άλλοτε με τον εαυτό του κι άλλοτε με τον ρόλο που υποτίθεται ότι υποδύεται, μας αποκαλύπτει τον μαγικό του κόσμο, αφήνοντας πολλές φορές μια γλυκιά αίσθηση έντονης μοναξιάς.
(EL)
'My job is to make other people laugh. It' s a very serious job. Just like eating, dying, or caressing someone. I shouldn't think you understand what I mean. I mean that it is something just as essential; just as brief. Of course, I get paid for it, but that doesn't make it any easier. It requires a lot of preparation, and concentration, and then has to come smoothly and naturally, as if you had forgotten what you were about to do. I have to make jokes, pull them out of my sleeve, tangle them up between my legs, turn them upside down, make them into holes in my trousers...' That is the job of the clown in Maria Laina's theatrical monologue. By speaking either to himself or to the role he is supposed to be playing, the clown reveals to us his magical world, often creating a sweet sense of intense loneliness.
(EN)
Θέατρο
