Ως είναι γνωστό, ο Αριστοτέλης έχει ασκήσει κριτική κατά πολλών πλατωνικών θεωριών συμπεριλαμβανομένης και της θεωρίας περί αρίστης πολιτείας. Σκοπός της παρούσης μελέτης είναι να εξετάσει την αριστοτελική κριτική κατά της πολιτικής θεωρίας του Πλάτωνος, όπως αυτή εκτίθεται στο δεύτερο βιβλίο των Πολιτικών. Συγκεκριμένα θα επιχειρήσουμε να καθορίσουμε εκείνα τα σημεία της πλατωνικής ιδεατής πολιτείας με τα οποία φαίνεται να διαφωνεί ο Αριστοτέλης, και ο ελληνικός πρακτικός κοινός νους, και τον τρόπο με τον οποίο ο τολμηρός μαθητής επεδίωξε να βελτιώσει την θεωρία του διδασκάλου. Από την σύντομη κριτική ανάλυσή μας θα γίνει καταφανές ότι οι συντηρητικές επιφυλάξεις του Αριστοτέλους σχετικά με τις καινές πλατωνικές προτάσεις περί κοινότητος ουσιών, γυναικών και παίδων, έχουν δικαιωθή ιστορικά, όπως κατέδειξε πρόσφατα και η κατάρρευσις του ρωσσικού κοινωνισμού. Επιπροσθέτως, οι προτιμήσεις του όσον αφορά την ιδιοκτησία, τις μονογαμικές σχέσεις, και την μεσότητα καθιστούν φανερό ότι Σταγιρίτης ήτο περισσότερο προσγειωμένος από τον Πλάτωνα πολιτικά, και περισσότερο προσηλωμένος στην κοινή πολιτική πρακτική των ελευθέρων ελληνικών πόλεων του καιρού του.
(EL)
1 PDF
