Η δεσπόζουσα στην επικούρειαν ηθική ιδέα της ολότητος χρησιμεύει ως διαλεκτικό μέλος απέναντι στην πεττεία και στον καιρόν, όταν εφαρμοσθή στη ζωή του σοφού, και νοείται ως σύνολο ενοποιητικό κ ενοποιούμενον. Η διερεύνηση του ορίζοντος των απολαύσεων, μέχρι της επιλογής της πλέον κατάλληλης στιγμής του «τώρα ή ποτέ», όπου η απόλαυση βιώνεται πληθωρικά, στο πλαίσιο μιας ζωής προς τις αρχές του επικουρισμού, είναι πρώτιστο και σταθερό μέλημα του ανθρώπου του Επικούρου. Πρόκειται για μία θέαση εν συνεχεί δομήσει, εμπλουτιζόμενη κάθε στιγμή από νέες διαστάσεις, που όμως αντιτίθενται κατ΄ ελάχιστον μεταξύ των. Εφεξής, πεττεία και καιρός χρησιμεύουν αντιστοίχως ως μέσα ποιοτικά και ποσοτικά των ενδεχομένων τα οποία προσφέρονται προς επιλογήν της συνειδήσεως στο εσωτερικό του γνωστικού της πεδίου. Ο σοφός αναδομεί χωρίς τέλος το πεδίο μέσα στο οποίον αναπτύσσεται αυτή η δράση η οποία, εξ άλλου, του χρησιμεύει ως συνδετικός κρίκος μεταξύ αυτού και της κοσμικής πραγματικότητος, έτσι ώστε η ίδια να βιώνει με τρόπο δυναμικό την ενότητα, τη συνέχεια και, πάνω απ΄ όλα, την πλαστικότητα, εφ' όσον το κύριο μέλημά του επικεντρώνεται στη δημιουργική του συνείδηση. Δια μέσου αυτών εξασφαλίζεται η αυτάρκεια της συνειδήσεως η οποία δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να νοηθή ως προϊόν ασυνειδησίας. Αντίθετα η αυτάρκεια αυτή επιβάλλεται στην εσωτερική ζωή με τη σταθερή φροντίδα της συνειδήσεως να επιτύχει την βεβαιότητα μιας υπαρξιακής εποπτείας, προς την κατεύθυνση της συμβολής της στην διευκόλυνση της συνειδήσεως προς απόκτηση παρόμοιας βεβαιότητος.
(EL)
1 PDF
