Θεωρούμενη κατά τους συστατικούς της παράγοντες και την δυναμική της συγκροτήσεως της, αλλά και κατά την πραγμάτωση της διά της ολοκληρώσεως της ως οντότητος μοναδικής, η δομή επιβεβαιώνεται όχι μονάχα ως ον, αλλά και, τηρουμένων των αναλογιών, ως αξία: ως ον, έστω και δυνάμει, πλην έτοιμο ν' αναπτυχθεί ως εκ της δυναμικής του και να επικρατήσει, ως εκ του κύρους του, επί των συνθηκών τόσο της μοναδικότητός του όσον και εκείνων που διέπουν την ύπαρξη των οντοτήτων προς τις οποίες καλείται να εταιρισθή, παραμένοντας ωστόσο στοιχείο κυρίαρχον. Οι παντοίοι σύγχρονοι μας «αποδομισμοί» δεν είναι παρά μιμήσεις της παλαιάς δεδοκιμασμένης αναλυτικής μεθόδου. Η καθιέρωση μιας οντολογίας της δομής ισχύει για όλες τις όψεις του φιλοσοφικού προβληματισμού ιδιαίτερα όμως για την καλλιτεχνικήν δημιουργίαν όπου η δομή του δημιουργούμενου έργου ενεργεί ως κυρίαρχος δεσμός προς τον οποίον τα δευτερεύοντα στοιχεία του συνόλου συνείρονται.
(EL)